پیش بینی خوداثربخشی اجتماعی و احساس تنهایی بر اساس شیوه های فرزند پروری
Abstract
هدف از این مطالعه، پیش بینی خوداثربخشی اجتماعی و احساس تنهایی بر اساس شیوه های فرزندپروری بود. گروه نمونه مورد مطالعه در این پژوهش 301 نفر از دانش آموزان پیش دانشگاهی دختر و پسر (182دختر، 119 پسر) شهر یزد به روش خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده در پژوهش شامل پرسشنامه خوداثربخشی کودکان و نوجوانان، آزمون احساس تنهایی راسل نسخه سوم، پرسشنامه والدگری آلاباما بود. نتایج این مطالعه نشان داد که والدگری مثبت و والدگری کارآمد نقش معناداری را برای پیش بینی خوداثر بخشی اجتماعی ایفا می کند. همچنین ابتدا والدگری کارآمد به طور منفی احساس تنهایی را پیش بینی می کند و سپس والدگری ناکارآمد به طور مثبت نقش معناداری را برای پیش بینی احساس تنهایی ایفا می کند. همچنین والدگری مثبت و والدگری کارآمد نقش معناداری را برای پیش بینی خوداثربخشی اجتماعی در دختران ایفا می کند.