سنتز، آنالیز کانفورماسیون و بررسی اثرات مشتقات 1، 2، 3، -4 تتراهیدروایزوکینولین و -2 (-2 فنوکسی) فنیل- 1، 3، -4 اکسادیازول

ترکیبات اوپیوئیدی قوی ترین ضد دردهایی هستند که از سالیان دور تاکنون برای مقابله با دردهای متوسط تا شدید از آنها استفاده می شود. اما عوارض جانبی آنها بویژه وابستگی و اعتیاد که مشکل بسیار بزرگی را برای جوامع بشری بوجود آورده است ، همواره مانع استفاده گسترده آنها در درمان بوده است . تلاش بسیار زیادی برای ساختن ترکیب ضد دردی از خانواده اوپیوئیدها که خواص مفید مرفین را داشته باشد اما فاقد عوارض جانبی باشد بخصوص از دهه 1920 انجام کرفته است . بطوری که می توان ادعا نمود شیمی داروئی بصورت کلاسیک با کار بر روی اوپیوئیدها متولد شد و بسیاری ار تحقیقات بدیع و نو و روش های مفیدی نظیر radioligand-receptor binding اولین بار در مورد اوپیوئیدها بکار رفت . در تلاش جهت ساختن اوپیوئیدی با عوارض جانبی کمتر و اثر اختصاصی تر مشتقات ایزوکینولین مورد توجه قرار گرفتند. اگرچه ایزوکینولین هائی که در تریاک وجود دارند، فاقد خاصیت ضد دردی هستند ولی تاکنون تعدادی از این ترکیبات ساخته شده اند که اثرات ضد دردی اوپیوئیدی از خود نشان داده اند. بر این اساس ، بر پایه مدل snyder که اثرات اوپیوئیدی ترکیباتی نظیر fentanyl، phenazocine و etonitazene را ناشی از حضور دو حلقه آروماتیک در وضعیت فضائی مناسب اطراف یک اتم نیتروژن بازی می داند، ترکیباتی از خانواده 1، 2، 3، -4 تتراهیدروایزوکینولین طراحی شد و کانفورماسیون و اثرات ضد دردی آنها مورد بررسی قرار گرفت .