رنگ در تصویر سینمایی

در سپیده دم تاریخ هنر، نقاشی عهده دار رساندن صور ذهنی هنرمندان به بینندگان بود و امروزه پس از خلق هزاران اثر جاویدان، هنوز نقاشی مانند هنرهای دیگر، صور خیال را به مخاطب هدیه می کند. اما سینما از لحاظ تاثیرگذاری به حد هراس انگیزی نیرومند است زیرا فیلم قدرتی شکرف دارد، از طریق فریم های پی درپی که هر یک به مثابه یک تابلوی نقاشی تلقی می شود. از آن مهمتر سینما با ابزاری قدرتمند چون رنگ به بیان هنری خود می پردازد. رنگی که بخشی از واقعیت زندگی بوده و منطق زیباشناسی خاص خود را دارا می باشد. هنر فیلمسازی از عکاسی و نقاشی بهره های فراوانی می برد. اگر چه ریشه در تمام هنرها دارد. روانشناسی رنگ ، منطق رنگ ، زیباشناسی، شناخت نور و رنگ و تاثیر آگاه و ناخودآگاه آن بر ذهن مخاطب یا تماشاگر در هنر فیلمسازی، دریافت و بیان اهدافی که اثر دنبال می کند، دارای معانی و تاثیراتی شگرف می باشد که اغلب این منطق کاربردی و زیباشناسی نادیده انگاشته شده و موجب انحراف راه و اهداف اصلی اثر می شود. با نگاهی چند به شناخت و کاربرد صحیح رنگ می توان ارتقاء و تصحیح ذهن هنرمندان را در ابداعی جدید شاهد بود. چه خوب که این شروع مجدد همانا از پیدایش رنگ و انتقال آن از نقاشی بعه سینما، آن هم با تصاویر سیاه و سفید آغاز گردد.