مناسبات جمهوری اسلامی ایران و روسیه در چهارچوب سازمان همکاری شانگهای (2001-2009)
چکیده
چکیده ندارد.
چکیده ندارد.
سازمان همکاری شانگهای از جمله نهادهای مهم منطقهایاست که ایران میتواند با حضور موثر در آن از ظرفیتهای ابزاری و حقانیتبخش این نهاد برای افزونسازی منافع خود استفاده کند. صرفهنظر از منافع خرد، یکی از مطلوبیتهای کلان عضویت مؤثر در این سازمان، مشارکت نسبی در چگونگی تنظیم ترتیبا
جهانی شدن اقتصاد و ضرورت همگرایی اقتصادی منطقهای ایران؛ مطالعه موردی: سازمان همکاری شانگهای مهدی محمدزاده راوندی[1]- حجت مهکویی[2] چکیده: پدیده جهانی شدن اثرات بسیاری بر شاخصهای سیاسی، اقتصادی، فرهنگی کشورها از جمله حاکمیت ملی کشورها، اقتصاد و گردش کالا و روندهای منطقهگرایی و
با توجه به حجم روابط تجاری جمهوری اسلامی ایران و امارات متحده عربی، دو کشور در بُعد اقتصادی همکاری مطلوب و نزدیکی داشتهاند، اما در بُعد سیاسی دارای تنشهایی هستند. پژوهش حاضر در پی پاسخ به این پرسش است که «علل استمرار همکاریهای اقتصادی ایران و اماراتبهرغم مؤلفههای واگرایی سی
مقاله حاضر درصدد تحلیل و ارزیابی مناسبات راهبردی جمهوری اسلامی ایران و پاکستان است. در چند دهه اخیر، مناسبات راهبردی تهران و اسلامآباد در سطوح اقتصادی، سیاسی و دیپلماتیک، نظامی و فرهنگی جهش قابل توجهی را تجربه کرده است. با این حال، زمینهها و عوامل واگرایی در روابط دو کشور همچنان
امروزه دیپلماسی عمومی به عنوان یکی از مؤلفه های قدرت نرم، نقش اساسی در شــکلدهی و جهتدهی به سیاست خارجی دارد. این نوع از دیپلماسی به واسطه ی آن که مخاطب خود را مردم قرار می دهد و شکل دادن به افکار عمومی را مد نظر دارد، اخیرا مورد توجه دولت ها قرار گرفته است و دولت ها در تلاش ه
اعضای شورای همکاری خلیجفارس بر خلاف ائتلاف ظاهری، فاقد یک رویکرد منسجم در سیاست خارجی هستند. در این میان قطر و عمان به دلایل محتلف داخلی و خارجی، از نامتجانسترین سیاست خارجی نسبت به سایر اعضای شورا برخوردارند. این شرایط فرصتی برای جمهوری اسلامی ایران فراهم کرده است تا با توسعه