بررسی ساز و کارهای ارتقای فرایندهای بهسازی و نوسازی بافت های فرسوده با استفاده از رویکرد انتقال حق توسعه tdr
چکیده
علائق رو به ازدیاد توسعه گران در استفاده از اراضی محدود شهری موجب بروز فشار روزافزونی به مناطق طبیعی، فضاهای باز و نواحی کشاورزی و تبدیل آنها به نواحی ساخته شده و گسترش بی رویه شهرها گردیده ست که در نتیجه ضرورت دستیابی به روش های موثر و کاربردی برای حفظ منابع با ارزش طبیعی مطرح گردیده است. روش های متفاوتی برای تحقق این امر در ادبیات برنامه ریزی حفاظت، مد نظر قرار گرفته است که یکی از این روش های مرسوم و جدید روش موسوم به " برنامه انتقال حق توسعه" می باشد. . از طرف دیگر مناطقی در درون شهرها وجود دارند که به علت عدم توجه کافی به آنها روز به روز فرسوده تر و خالی از ساکنان اصلی می گردد. برنامه انتقال حق توسعه با هدف حفظ مناطق طبیعی، فضاهای باز و اراضی کشاورزی، تلاش در جهت تبیین مفهوم حقوق مترتب بر توسعه و انتقال آن از یک ناحیه به سایر نواحی مستعد که واجد ارزش های توسعه ای هستند دارد. نواحی مورد نظر برای این برنامه عمدتا مناطق متراکم یا نواحی روستایی رو به توسعه هستند. هزینه های انجام و اجرای این برنامه عمدتاً توسط توسعه گران تامین می شود و بنابراین امکان تحقق آن بسیار بالا است. برنامه tdr همچنین در موارد دیگری نیز نظیر حفاظت از منابع طبیعی، اراضی کشاورزی و حتی نواحی واجد ارزش های تاریخی شهری نیز مورد استفاده قرار می گیرد. در این پژوهش ضمن تبیین و تشریح کامل رویکرد مذکور، اهداف و مکانیسم های انجام و تحقق آن، سعی در آزمون این رویکرد در مناطق فرسوده شهری دارد. در این تحقیق تلاش خواهد شد تا امکان کاربست این روش در جهت ارتقای فرایندهای بهسازی و نوسازی بافت های فرسوده شهری بررسی گردد. محدوده مطالعاتی که در این تحقیق به عنوان نمونه مورد بررسی قرار خواهد گرفت محله سیروس واقع در منطقه 12 شهرداری تهران می باشد.