مقایسه سنجه های اندازه گیری مثبت به کار رفته در تشخیص حالت های کوانتومی با توابع ارزش مختلف

نظریه اطلاعات کوانتومی که از ویژگی های پردازش سیستم های کوانتومی می باشد، هنگام ذخیره، بازیابی و انتقال اطلاعات کوانتومی ظاهر می شود. برای ذخیره ، بازیابی و انتقال اطلاعات کوانتومی نیاز به تشخیص حالت ها از یکدیگر داریم. تشخیص کامل حالت های غیر متعامد از یکدیگر با هیچ اندازه گیری امکان پذیر نیست اما می توان اندازه گیری هایی را تعریف کرد که بیشترین میزان اطلاعات را به دست آورد. در این پایان نامه ابتدا دو روش تشخیص حالت های کوانتومی، "مینیمم خطا و اطلاعات متقابل" که معیارهایی برای ارزیابی کردن سیستم های ارتباطی هستند مورد بررسی قرار می گیرند. سیگنال های گروه کواریانت در تئوری اطلاعات کوانتومی، حالت های همدوس و حالت های فشرده معرفی می شوند. سپس این دو معیار برای ارزیابی سیستم های شامل سیگنال های کواریانت و غیر کواریانت با حالت های همدوس به کار گرفته شده و سنجه های عملگری مثبت به کار رفته در این معیارها به سه روش "کلاسیک، بدون ابهام و srm" به دست می آیند و نتیجه می شود که برای سیستم های qam و psk با حالت همدوس، سنجه های عملگری مثبت به دست آمده از روش بدون ابهام بیشترین اطلاعات متقابل و سنجه های عملگری مثبت به دست آمده از روش srm کمترین احتمال خطا را می دهد. همچنین این دو معیار برای ارزیابی سیستم های شامل سیگنال های کواریانت و غیر کواریانت با حالت های فشرده به کار گرفته شده و سنجه های عملگری مثبت به کار رفته در این معیارها به روش srm به دست می آیند و نتیجه می شود که برای سیستم های qam و psk با حالت فشرده، احتمال موفقیت به دست آمده از روش srm بیشتر از اطلاعات متقابل به دست آمده از این روش می باشد. در نهایت سنجه های عملگری مثبت بهینه و ماکزیمم اطلاعات متقابل برای حالت های کواریانت نظیر گروه های d2n و t4n محاسبه شده است.