بررسی نقش آموزش اخلاق زیست محیطی در استان مازندران جهت ارتقای کیفی تفرجگاه ها و کاهش جای پای آلودگی ها

پژوهش حاضر مطالعه ای است که با هدف بررسی آموزش اخلاق زیست محیطی در ارتقای کیفی تفرجگاه ها و کاهش آلودگی ها، انجام شد. که این هدف از نوع کاربردی بوده و در آن از روش تحقیق توصیفی پیمایشی استفاده شد. بعد از جمع آوری مبانی نظری و آشنایی با موضوعات مذکور، پرسشنامه ایی جهت سنجش متغیرها تهیه شد. که دارای 35 پرسش - 29 پرسش بر مقیاس لیک.رت و 6 پرسش چند گزینه ایی - بود. البته قبل از اجرای کامل پرسشنامه بین افراد نمونه پیش آزمونی انجام گرفت تا روایی و پایایی پرسشنامه با استفاه از آنها مورد تایید قرار گیرد. نتیجه تجزیه و تحلیل داده های جمع آوری شده با استفاده از آلفای کرونباخ - مقدار آن 80/0 - روایی و پایایی پرسشنامه را مورد تایید قرار داد. جامعه آماری این پژوهش کلیه گردشگران چهار شهرستان ساری، بابلسر، چالوس و نور بوده است. حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران محاسبه شد و مقدار آن 300 بدست آمد. بعد از اجرا و جمع آوری پرسشنامه ها، به روش تصادفی ساده، داده ها با استفاه از نرم افزار spss مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. در این بین دو فرضیه رد و شش فرضیه تایید شدند. به این ترتیب آموزش اخلاق زیست محیطی در منطقه ی مورد مطالعه - استان مازندران - ارتقای کیفی تفرجگاه، کاهش آلودگی، افزایش مسئولیت، حفظ منابع طبیعی و تنوع زیستی، توجه به توسعه ی پایدار و ارتقای فرهنگ جامعه را در پی خواهد داشت و به طور کلی تاثیر مثبتی در حل مشکلات زیست محیطی دارد. کلید واژگان اخلاق زیست محیطی، تفرجگاه، آلودگی، مسئولیت، مدیریت، توسعه پایدار، منابع طبیعی، محصولات زیست محیطی، فرهنگ.