سرمایه اجتماعی و تولید دانش (مورد مطالعه اعضای هیأت علمی دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی)

امروزه تولید علم و دانش اولویت اصلی توسعه هر کشوری است و دانشگاه ها به عنوان پایگاه های اصلی تولید علم و دانش می توانند نقش موثری در فرآیند رشد و توسعه همه جانبه، تعالی و پیشرفت کشور داشته باشند. با عنایت به اینکه سرمایه اجتماعی اهمیت اساسی روابط مبتنی بر اعتماد و همکاری و مشارکت های گروهی را در اجتماعات آشکار می سازد. موضوع اصلی این تحقیق سرمایه اجتماعی و مسئله اساسی آن، بررسی رابطه میان "سرمایه اجتماعی" و "تولید دانش" می باشد. چارچوب نظری تحقیق، بر پایه مدل ساختاری ناهاپیت و گوشال است. فرضیه اصلی تحقیق عبارت است از: میان سرمایه اجتماعی و تولید دانش در دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی رابطه مستقیم و معنی داری وجود دارد. روش پژوهش از نوع توصیفی و همبستگی است. جامعه آماری تحقیق، شامل کلیه اعضای هیأت علمی دانشگاه صنعتی خواجه نصرالدین طوسی است که به دلیل بزرگی جامعه، حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران به تعداد 164 نفر درنظر گرفته شد. ابزار گردآوری اطلاعات، دو پرسشنامه سرمایه اجتماعی و تولید دانش است که بر اساس پرسشنامه استاندارد ناهاپیت و گوشال طراحی شده است و اعتبار آن ها با روش آلفای کرونباخ به ترتیب 914/0 و 913/0تعیین شد. تجزیه و تحلیل داده های آماری و آزمون فرضیه ها از طریق آزمون t مستقل و ضریب همبستگی پیرسون با استفاده از نرم افزار (spss) انجام گرفت. پس از بررسی جامعه مورد مطالعه نتایج بدست آمده و آزمون فرضیات تحقیق نشان داد که میان اعتماد، مشارکت و همکاری گروهی، هنجارها و ارزش های اجتماعی و تعهد سازمانی با تولید دانش رابطه مستقیم و معنی داری وجود دارد و شدت و ضعف این رابطه در میان تمامی دانشکده های دانشگاه به صورت یکسان نمی باشد.