نقش رژیم اسرائیل در تشدید منازعه جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا (1990- 2012)

اسرائیل از بدو پیدایش در سال 1948 کشور ایران را متحد راهبردی خود قلمداد می کرد. بر این اساس این رژیم سعی داشت تا مناسبات خود با ایران دوران پهلوی را هر چه بیشتر گسترش دهد. ایران پهلوی دو سال پس از تشکیل رژیم اسرائیل یعنی در 6 مارس 1950 این رژیم را به شکل دوفاکتو به رسمیت شناخت و روابط اقتصادی، نظامی و امنیتی گسترده ای را با این رژیم برقرار نمود. اما با پیروزی انقلاب اسلامی در ایران روابط دو طرف بلافاصله قطع شد و سفارت این رژیم در اختیار فلسطینی ها قرار گرفت. مخالفت جمهوری اسلامی ایران با رژیم اسرائیل مبتنی بر این اعتقاد ایدئولوژیک و انسان دوستانه قرار داشت بدین معنا که اسرائیل رژیمی غاصب است که سرزمین مسلمانان را اشغال نموده و موجب آوارگی میلیون ها فلسطینی شده و لذا باید از آن خارج شود. بر اساس قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران حمایت از جنبش های آزادیبخش از جایگاه مهمی در سیاست خارجی برخوردار است لذا از همان ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی حمایت از گروههای فلسطینی با هدف رفع اشغال گری در دستور کار سیاست خارجی ایران بوده است. تحت این شرایط، جمهوری اسلامی ایران به عنوان مهمترین تهدید برای اسرائیل تلقی شده و خصومت با ایران به طور آشکار از جانب مقامات این رژیم بیان گردیده است. از آنجا که رژیم اسرائیل توان و قدرت مقابله با تهدید ایران را ندارد به سوی آمریکا برای ایجاد موازنه تهدید حرکت نموده و تلاش کرده است تا به تشدید منازعه میان ایران و آمریکا مبادرت کند. لذا سیاست خارجی اسرائیل براساس در انزوا قرار دادن و در صورت امکان تغییر حکومت ایران با همراهی دولت آمریکا و با استفاده از لابی قوی یهودیان قرار گرفته است. این پژوهش در صدد پاسخ به این سوال اصلی است که نقش رژیم اسرائیل در تشدید منازعه ی جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا چیست؟ در پاسخ به این پرسش، فرضیه اصلی عبارت از این است که منازعه ی جمهوری اسلامی ایران با آمریکا و رژیم اسرائیل از یک طرف و روابط راهبردی آمریکا و رژیم اسرائیل از طرف دیگر موجب شده است که این رژیم عاملی تأثیرگذار در تشدید منازعه میان جمهوری اسلامی ایران و آمریکا باشد.