تحلیل حقوقی ریسک در صنعت بیمه و مقایسه آن با قاعده غرر

ریسک به عنوان موضوع عقد بیمه در واقع اساسی ترین عنصر تشکیل دهنده عقد است.در عقد بیمه بیمه گذار به دنبال خرید تامین مناسبی برای پوشش ریسک ناشی از خطرات احتمالی آینده نسبت به کالا، مسئولیت و... خود است.از آن سو بیمه گر نیز بعنوان طرف دیگر عقد، پیش از انعقاد عقد اقدام به بررسی وضعیت کنونی کالا از طریق پرسش نامه، بازدید، کارشناسی و... می نماید تا بتواند مناسبترین پوشش ریسک را به بیمه گذار ارائه دهد. به همین دلیل است که در عقد بیمه و اعلام موضوع آن اصولی نظیر: رعایت نهایت حسن نیت، تکلیف به افشای اطلاعات اساسی و.... که در عقود دیگر به این نحو مورد بررسی قرار نمی گیرد، حائز اهمیت است. حال شاید مهمترین سوالی که در بحث تعیین ریسک مطرح شود این است بیمه گر با چه روش هایی قادر به اندازه گیری ریسک است و این تعیین تا چه میزان قابل اعتماد است؟ در پاسخ باید گفت که در واقع تعیین ریسک توسط بیمه گر بر اساس داده های دقیق ریاضی است که اکچوئرهای صنعت بیمه بر اساس مدلینگ های گوناگون آمار و احتمالات ارائه می نمایند. به دلیل همین محاسبات است که جهل در عقد بیمه برای تعیین میزان حق بیمه و پوشش خطرات مورد نظر برای طرفین عقد بیمه از بین می رود و سود حاصله در صنعت بیمه برای شرکت ها قابل پیش بینی و تا حد زیادی قطعی می باشد. همین محاسبه دقیق و علمی ریسک در صنعت بیمه و بکارگیری نتایج آن در قرارداد بیمه در واقع وجه تمایز عقد بیمه با عقود غرری ناشی از جهل در موضوع یا جهل به عوضین است.