تأثیر برنامه توانمندسازی مادر بر دلبستگی مادران دارای نوزاد نارس بستری در بخش مراقبت ویژه نوزادان

سهیلا سهیلا کربندی، soheila karbandi 1. evidence based care research centre, instructor of nursing, department of pediatric nursing, school of nursing and midwifery, mashhad university of medical sciences, mashhad, iranمرکز تحقیقات مراقبت مبتنی بر شواهد، مربی گروه کودک و نوزاد، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران اعظم اعظم مومنی زاده، azam momenizadeh msc neonatal intensive care nursing, school of nursing and midwifery, mashhad university of medical sciences, mashhad, iranدانشجوی کارشناسی ارشد پرستاری مراقبت ویژه نوزادان، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران محمد محمد حیدرزاده، mohammad hydarzadeh associate professor of neonatology, faculty of medicine, tabriz university of medical science, tabriz, iranاستادیار گروه نوزادان دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران سیدرضا سیدرضا مظلوم، seyedreza mazlom evidence based care research center, department of medical-surgical nursing, school of nursing & midwifery, mashhad university of medical sciences, mashhad, iranمرکز تحقیقات مراقبت مبتنی بر شواهد، مربی گروه داخلی جراحی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران محمدحسن محمدحسن حسن زاده، mohammadhasan hasanzadeh assistant professor of psychology, faculty member of islamic azad university, torbat-e jam, iranاستادیار، گروه روانشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تربت جام، تربت جام، ایران

چکیده

مقدمه: تولد نوزاد نارس با بستری و جدایی از خانواده همراه است. بستری نوزاد نیز در ایجاد دلبستگی مادر و نوزاد و کیفیت مراقبتی که توسط مادر به نوزاد داده می شود مداخله می کند و خطر مشکلات رفتاری تأخیری را افزایش می دهد. هدف: تعیین تأثیر برنامه توانمندسازی مادر بر دلبستگی مادر و نوزاد نارس بستری. روش: در این کارآزمایی بالینی شاهددار تصادفی پس آزمون، 70 مادر دارای نوزاد نارس بستری در بخش مراقبت ویژه نوزادان بیمارستان ام البنین(س) مشهد در سال 1393 در دو گروه مداخله و شاهد قرار گرفتند. برنامه توانمندسازی یک برنامه آموزشی رفتاری چندمرحله ای بود؛ که در هر مرحله، اطلاعات در خصوص نوزادان نارس از طریق کتابچه مصوّر همراه با یک کتاب کار و فایل صوتی به مادران ارایه شد. مادران گروه شاهد طبق سیاست بیمارستان از اطلاع رسانی و مراقبت های معمول برخوردار بودند. میزان دلبستگی مادر و نوزاد بعد از اجرای مداخله با استفاده از ابزار مشاهده رفتارهای مادر و نوزاد آوانتavant) ) سنجیده شد. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های مجذورکای و تی مستقل در نرم افزار spss نسخه 5/11 انجام شد. یافته ها: میانگین سن مادران 9/5±2/27 سال و میانگین سن جنینی نوزادان 2/2±4/32 هفته بود. میانگین کلی رفتارهای دلبستگی مادران بعد از اجرای مداخله در گروه توانمندسازی (0/8±6/56) و شاهد (7/7±5/39) تفاوت معنی داری وجود داشت (001/0p<). نتیجه گیری: اجرای برنامه توانمندسازی مادر باعث افزایش میزان دلبستگی مادر و نوزاد نارس شد. بنابراین، پیشنهاد می شود برنامه توانمندسازی به منظور ارتقای دلبستگی مادر و نوزاد نارس بستری در بخش مراقبت ویژه نوزادان استفاده گردد.