بررسی ارتباط بین شدت تنیدگی آورها، مکانیسم های تطابقی و کیفیت زندگی در بیماران همودیالیزی مراجعه کننده به مرکز آموزشی، درمانی رازی شهر رشت
چکیده
مقدمه: بیماران مبتلا به نارسائی مزمن کلیه و تحت درمان با همودیالیز در طول برنامه درمانی دراز مدت خویش همواره در معرض تنیدگی آورهای مختلف فیزیولوژیکی و روانی- اجتماعی ناشی از بیماری و درمان قرار دارند. استفاده از روشهای مختلف تطابقی(هیجان مدار و مسئله مدار) جهت مقابله با آنها می تواند بر کیفیت زندگی بیماران موثرباشد. هدف :تعیین ارتباط بین شدت تنیدگی آورها، مکانیسم های تطابقی و کیفیت زندگی در بیماران همودیالیزی مراجعه کننده به مرکز آموزشی ـ درمانی رازی شهر رشت روش کار: در این پژوهش توصیفی ـ همبستگی، 105 نمونه به روش سرشماری انتخاب شدند. ابزارگردآوری اطلاعات شامل چهار پرسشنامه، در ارتباط با مشخصات دموگرافیک بیماران، مقیاس تنیدگی آورها در بیماران همودیالیزی(اچ. اس. اس)، ابزار روشهای تطابقی جالووئیس و شاخص کیفیت زندگی پادیلا و همکاران بود که به روش مصاحبه و توسط پژوهشگر تکمیل شد. نتایج: نتایج تحقیق بیانگر آن است که میانگین تنیدگی آورهای روانی ـ اجتماعی با اختلاف معنی داری بیشتر از میانگین تنیدگی آورهای فیزیولوژیکی(0001/0 p<)و همچنین میانگین مکانیسم های تطابقی مسئله مدار با اختلاف معنی داری بیشتر از میانگین مکانیسم های تطابقی هیجان مدار(0001/0< p) بود . از طرف دیگر نتایج نشان داد که شدت تنیدگی آورها با مکانیسم های تطابقی هیجان مدار ارتباط مستقیم و معنی دار (01/0< p )و با کیفیت زندگی ارتباط معکوس و معنی دار (01/0 p< ) داشته است. همچنین بین مکانیسم های تطابقی مسئله مدار و کیفیت زندگی بیماران نیز ارتبا ط مستقیم و معنی داری(01/0 p< )مشاهده شد. در نهایت نتایج پژوهش نشان داد که ارتباط بین شدت تنیدگی آورهای مرتبط با درمان همودیالیزی با مکانیسم های تطابقی هیجان مدار بر حسب کلیه متغیرهای دموگرافیک، مستقیم و معنی دار و با مکانیسم های تطابقی مسئله مدار بر حسب سن، وضعیت تأهل و کفایت درآمد خانواده، معکوس و معنی دار بوده است. همچنین بین شدت تنیدگی آورها با کیفیت زندگی بر حسب کلیه متغیرهای دموگرافیک ارتباط معکوس و معنی دار مشاهده شد. از طرف دیگر ارتباط بین مکانیسم های تطابقی مسئله مدار با کیفیت زندگی بر حسب کلیه متغیرهای دموگرافیک مستقیم و معنی دار بود، در حالیکه بین مکانیسم های تطابقی هیجان مدار با کیفیت زندگی فقط بر حسب سن رابطه معکوس و معنی دار وجود داشت. نتیجه گیری: با توجه به یافته های فوق می توان گفت با طرح ریزی مداخلات پرستاری مناسب در جهت بر طرف کردن و یا کاستن شدت تنیدگی آورهای مرتبط با درمان همودیالیزی و تقویت مکانیسم های تطابقی مسئله مدار می توان گام مهمی در جهت ارتقاء کیفیت زندگی بیماران برداشت.