تأثیر پیگیری تلفنی بر کیفیت زندگی بیماران مبتلا به دیابت نوع دو
چکیده
زمینه و هدف: دیابت شایع ترین بیماری غدد درون ریز است. در پیگیری تلفنی با بیماران، در فواصل زمانی خاص با آن ها تماس گرفته و به آنان آموزش داده می شود. مطالعه حاضر به منظور تعیین میزان تأثیر اجرای برنامه پیگیری تلفنی توسط پرستار بر کیفیت زندگی بیماران مبتلا به دیابت نوع دو شهر کرمان انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه نیمه تجربی بر روی 50 بیمار مبتلا به دیابت نوع دو در شهر کرمان به صورت در دسترس، در دو گروه کنترل و مداخله (به صورت تصادفی) در سال 1390 انجام گرفت. جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه کیفیت زندگی 36sf (short form health survey) قبل و بعد از مداخله استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها با نرم افزار spss نسخه 18 و آزمون های کای دو، آنالیز واریانس یک طرفه، تی مستقل و تی زوجی انجام گردید. یافته ها: بعد از انجام مداخله، بین مجموع نمرات حیطه های کیفیت زندگی (نمره کلی) در دو گروه کنترل (7/02 ± 51/12) و مداخله (7/45 ± 67/59) تفاوت آماری معنی داری وجود داشت (0/005 = p). در حیطه های مختلف کیفیت زندگی به جز عملکرد جسمی و در عملکرد جسمی نیز در حیطه های محدودیت نقش (0/001 = p)، شادابی (0/002 = p)، سلامت روانی (0/003 = p)، عملکرد اجتماعی (0/03 = p) و سلامت عمومی (0/003 = p). بین گروه کنترل و مداخله بعد از مداخله تفاوت معنی دار آماری مشاهده شد. در مورد ویژگی های فردی نیز بین کیفیت زندگی با سن (0/04 = p)، تحصیلات (0/03 = p) و جنس (0/04 = p) ارتباط آماری معنی داری وجود داشت. نتیجه گیری: بر اساس نتایج این بررسی، برنامه پیگیری تلفنی توانسته است کیفیت زندگی مددجویان مورد بررسی را بهتر کند. بنابراین استفاده از این روش در مراقبت از بیماران مبتلا به دیابت نوع دو توصیه می گردد.