تاثیر تمرینات ثبات دهنده و ایزومتریک حداکثری بر سطح مقطع عضلات فلکسور عمقی گردن در بیماران مبتلا به گردن درد مزمن غیر اختصاصی
چکیده
هدف : تعیین اثربخشی تمرینات اختصاصی ثبات دهنده عضلات گردن نسبت به تمرینات ایزومتریک حداکثری برسطح مقطع عضلات فلکسور عمقی گردن ، بهبود ناتوانی و درددر بیماران مبتلا به گردن درد مزمن می باشد . روش بررسی : این کارآزمایی بالینی تصادفی کنترل شده روی 50 بیمار با تشخیص گردن درد مزمن طی سالهای 92-1391 انجام شد . بیماران به صورت تصادفی در دو گروه 25 تایی تمرین های ثبات دهنده و ایزومتریک حداکثری قرار گرفتند . درد با مقیاس اندازه گیری دیداری درد ، شدت ناتوانی با پرسشنامه تاتوانی گردن و سطح مقطع عضلات فلکسور عمقی گردن در هر دو طرف با دستگاه اولتراسونوگرافی قبل ، 4 ، 8 و 12 هفته پس از مراجعه ارزیابی شد . برنامه درمانی هر دو گروه شامل 48 جلسه تمرین طی 8 هفته ، هر هفته 6 جلسه و هر جلسه با تکرار تمرین های مشخص بود . از آزمون های آنالیز واریانس ، آزمونهای t مستقل و t زوج برای مقایسه نتایج قبل ، حین و بعد از درمان بین گروهی و درون گروهی استفاده شد . یافته ها : میانگین درد در هر دو گروه تمرینی ثبات دهنده و ایزومتریک حداکثری کاهش یافت (p=0/482 ) . میانگین ناتوانی گردن نیز در هردو گروه تمرینی کاهش معنی داری را نشان داد (p<0/001) . میانگین سطح مقطع عضلات فلکسور عمقی گردن در هر دو طرف در بیماران گروه تمرینات ثبات دهنده بطور معنی داری افزایش یافت . اما در گروه تمرینات ایزومتریک حداکثری تغییری نکرد (p<0/001 ) . نتیجه گیری : این مطالعه نشان داد که هر دو روش تمرین ثبات دهنده و تمرین ایزومتریک حداکثری گردن در بیماران با درد مزمن گردن سبب کاهش درد و ناتوانی می شوند منتها تمرینات ثبات دهنده از تاثیر بیشتری برخوردار بودند . افزایش سطح مقطع عضلات فلکسور عمقی گردن در هر دو طرف راست و چپ در تمرینات ثبات دهنده اتفاق می افتد