مقاله

برهمکنش رسپتورهای موسکارینی و nmda در هیپوکامپ پشتی موش صحرایی در تست اضطراب ماز بعلاوه ای شکل مرتفع

چکیده

مقدمه و هدف: انتقال پیام­های تحریکی از طریق گیرنده­های گلوتاماتی برای اعمال شناختی نظیر یادگیری و اضطراب حیاتی است. در مطالعه حاضر، نقش گیرنده­های کولینرژیک موسکارینی هیپوکامپ پشتی در رفتار شبه اضطرابی القاءشده با مهارگیرنده­های nmda بررسی شده­است. مواد و روش کار: در این مطالعه تجربی از 105 سر موش صحرایی نر با وزن تقریبی 200 تا 250 گرم استفاده شد. حیوان­ها پس از بیهوشی در دستگاه استریوتاکسی قرارگرفتند و کانول­گذاری دوطرفه در ناحیه ca1 هیپوکامپ پشتی انجام شد. بعد از طی دوره بهبودی هفت روزه، آزمون رفتاری با استفاده از ماز بعلاوه­ای شکل مرتفع انجام­گرفت آنالیز واریانس یک­طرفه (anova) و به دنبال آن تست توکی، داده­ها را تجزیه­وتحلیل­ کردند. نتایج: یافته­های ما نشان­می­دهند که تزریق mk801 (دو میکروگرم بر موش) و اسکوپولامین (چهار میکروگرم بر موش) به داخل ناحیه ca1 هریک به تنهایی، درصد حضور در بازوی باز و درصد ورود به بازوی باز را افزایش ­می­دهد، اما فعالیت حرکتی را تغییر­نمی­دهد؛ از طرف دیگر ، به­کاربردن دوزهای غیر مؤثر اسکوپولامین با دوز غیر مؤثر mk801 فعالیت حرکتی را تغییرنمی­دهد، اما درصد حضور در بازوی باز و درصد ورود به بازوی باز را افزایش­می­دهد. نتیجه گیری: این یافته­ها نشان­می­دهند که نه تنها هر دو گیرنده nmda و گیرنده های موسکارینی استیل کولین در تعدیل اضطراب در هیپوکامپ پشتی موش صحرایی نقش دارند، بلکه بین آنها یک برهمکنش پیچیده نیز وجوددارد.

اسناد مشابه