بررسی تأثیر تمرینات ثبات مرکزی در مقایسه با تمرینات عصبی- عضلانی بر تعادل پویا و عملکرد اندام تحتانی ورزشکاران مبتلابه ناپایداری عملکردی مچ پا

عین اله نادری، aynollah naderi shahrood university of technology, shahrood, iranدانشگاه صنعتی شاهرود، شاهرود، ایران رامین بلوچی، ramin baloochi allame tabatabee university, tehran, iran.دانشگاه علامه طباطبایی تهران، تهران، ایران. فاطمه جباری، fatemeh jabbari allame tabatabaee university, tehran, iranدانشگاه علامه طباطبایی تهران، تهران، ایران. رسول اسلامی، rasoul eslami allame tabatabaee university, tehran, iranدانشگاه علامه طباطبایی تهران، تهران، ایران.

چکیده

زمینه و هدف:بی­ثباتی عملکردی مچ پا (fai) به عنوان خالی کردن مفصل پس از اسپرین­های مجدد از شایع­ترین عوارض ناتوان­کننده اسپرین مچ پا در میان ورزشکاران می­باشد. هدف از پژوهش حاضر مقایسه تأثیر تمرینات ثبات مرکزی و عصبی عضلانی بر تعادل پویا و عملکرد اندام تحتانی ورزشکاران مبتلابه fai بود. روش بررسی: بدین منظور 36 زن ورزشکار مبتلابه fai که از طریق پرسشنامه ابزار عملکردی پا و مچ پا به صورت در دسترس و هدفمند انتخاب شده­ بودند را به صورت تصادفی در سه گروه کنترل (12n=)، گروه تمرینات ثبات مرکزی (12n=) و گروه تمرینات عصبی عضلانی (12n=) تقسیم کردیم. گروه­های تمرینی 6 هفته تمرینات عصبی عضلانی و ثبات مرکزی را تحت نظارت متخصصان فیزیوتراپی و در قالب 3 جلسه در هفته (18 جلسه) انجام دادند. تعادل ­پویا و عملکرد ذهنی و عینی اندام تحتانی آزمودنی­ها قبل و بعد از انجام 6 هفته تمرینات منتخب عصبی عضلانی و ثبات مرکزی به ترتیب به وسیله آزمون­های تعادلی y، مقیاس ارزیابی توانایی پا و مچ پا و آزمون لی­لی به شکل هشت لاتین اندازه­گیری شد. برای تجزیه وتحلیل داده­ها از آمار توصیفی و آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیره در سطح معناداری 05/0 p≤ استفاده شد. یافته ها: امتیازات آزمون y در هر سه جهت در دو گروه تمرینی در مقایسه با گروه کنترل بهبود معناداری نشان دادند (05/0 p<) و آزمودنی­های گروه­های تمرینی در مقایسه با گروه کنترل بهبود معنا­داری را در امتیازات مقیاس ارزیابی توانایی پا و مچ پا در فعالیت­های روزانه و ورزشی و آزمون لی­لی نشان دادند (05/0 p<). از طرفی بین تأثیر تمرینات ثبات مرکزی و عصبی عضلانی بر تعادل پویا و عملکرد ورزشکاران مبتلابه fai تفاوت معناداری وجود نداشت. نتیجه گیری: شش هفته تمرینات پیش رونده و تحت نظارت ثبات مرکزی و عصبی عضلانی به طور معناداری تعادل پویا و عملکرد اندام تحتانی اندازه­گیری شده ورزشکاران مبتلا fai را بهبود می­بخشد؛ اما این دو نوع پروتکل متفاوت تمرینی تأثیری یکسان در بهبود این عوامل ذکرشده در ورزشکاران مبتلابه ناپایداری عملکردی مچ پا دارند