بررسی ارتباط عادت رشد ژنوتیپهای جو با عملکرد دانه و برخی صفات زراعی در منطقه سردسیر دیم مراغه
چکیده
این مطالعه به منظور ارزیابی تیپ رشد 259 ژنوتیپ جو موجود در آزمایشهای مقایسه عملکرد دیم ایستگاه تحقیقات کشاورزی دیم مراغه و بررسی ارتباط آن با برخی صفات زراعی (تعداد روز از کاشت تا ظهور سنبله و رسیدگی فیزیولوژیکی دانه، دوره پر شدن دانه، ارتفاع بوته، وزن هزار دانه و عملکرد دانه)، طی دو سال زراعی 1385-1383 انجام شد. ژنوتیپهای مورد بررسی بر اساس عادتهای رشدی زمستانه (با فراوانی16/62%)، بینابین (با فراوانی44/15%) و بهاره (با فراوانی4/22%) تقسیمبندی شدند. آزمایش بصورت طرح بلوک‌های کامل تصادفی با سه تکرار انجام شد. نتایج مقایسات میانگین به روش t تعدیل شده (´t) نشان داد که بین ژنوتیپهای با عادت رشد زمستانه و بینابین و همچنین بین ژنوتیپهای زمستانه با بهاره از نظر عملکرد دانه در سطح احتمال 1% آماری وجود دارد، ولی تفاوت عملکرد دانه بین ژنوتیپهای با عادت رشد بینابین و بهاره معنیدار نبود. بیشترین میانگین عملکرد دانه متعلق به ژنوتیپهای بهاره (2893 کیلوگرم در هکتار) بود. ضریب همبستگی معنیدار و منفی بین عادت رشد با صفات عملکرد دانه و وزن هزار دانه و عملکرد با وزن هزاردانه در ارقام بهاره مشاهده شد. همچنین ضرایب همبستگی بین عادت رشد با صفات تاریخ ظهور سنبله، تاریخ رسیدگی فیزیولوژیکی و ارتفاع بوته منفی و معنیدار بدست آمد که نشاندهنده پابلندی و دیررسی ژنوتیپهای بهاره بود. وجود همبستگی مثبت و معنیدار بین عملکرد دانه با ارتفاع بوته (531/0 =r) حاکی از بالا بودن عملکرد دانه در ژنوتیپهای پا بلند در شرایط خشکی پایان فصل رشد شایع در منطقه بود.