مؤلّفه های پایداری در سروده های ابن منیر طرابلسی
چکیده
ادبیات همواره عرصۀ عرضۀ مفاهیم والای انسانی بوده و نهانیترین صحنههای زندگی بشر را به تصویر میکشد و جنگ و مقاومت به عنوان یکی از مهمترین جلوههای زندگی بشر، در ادبیات نمود بارزی یافته و همواره ادیبان و نویسندگان از این مهم مستثنا نبوده و به خلق آثار زیبایی در این زمینه دست یازیدهاند؛ چنانکه پس از جنگهای صلیبی و بروز درگیریهای سرنوشتساز میان مسلمانان و مسیحیان، بهخصوص پس از روی کار آمدن حکومت زنگیان و آزادسازی سرزمینهای اشغالی، ادیبان و شاعران به عنوان زبان گویای جامعه، اشعار خود را به منظور تشویق حاکمان و تداعی مداومت در حس حماسی و مبارزهگری به این موضوع اختصاص دادند. ابنمنیر طرابلسی(473- 548 هـ) از جمله شاعران برجستۀ عصر زنگیان است که رسالت خود را در جهت اهداف مقاومت و رویکرد ستیزهجویانۀ آن و به منظور آزادسازی سرزمینهای اسلامی از سلطۀ صلیبیان اختصاص داد و با اثرپذیری از آموزههای دینی و باورهای اسلامی، موجبات تهییج و ارتقای روحیّۀ مبارزان و حاکمان امّت اسلامی را فراهم آورد. دعوت به جهاد، امید به آینده، ابراز سرور و شادمانی و تطبیق تاریخ، مهمترین جلوهها و مؤلفههای پایداری در اشعار او به شمار میآید. پژوهش حاضر بر آن است که به شیوۀ توصیفی- تحلیلی به بررسی اشعار پایداری این شاعر برجستۀ عرصۀ مقاومت در ادب کلاسیک عربی بپردازد و مهمترین مؤلفههای پایداری را در سرودههای او از نظر بگذراند.