ارزیابی ژنوتیپ های گندم دوروم در شرایط دیم و آبیاری تکمیلی در منطقه گچساران
چکیده
به منظور ارزیابی تحمل به خشکی 18 ژنوتیپ گندم دوروم این بررسی طی دو سال زراعی 89-1388 و 90-1389 در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با چهار تکرار در دو شرایط آبیاری تکمیلی و خشکی (دیم) در ایستگاه تحقیقاتی کشاورزی دیم گچساران اجرا گردید. تجزیه واریانس دادهها برای دو سال نشان داد که ژنوتیپ ها از نظر عملکرد دانه تفاوت معنی داری در سطح احتمال 1% داشتند. ژنوتیپ شماره 6 (ga//2*chen/altar84) با منشأ سیمیت (cimmyt) از نظر عملکرد دانه در دو محیط و کلیه شاخصها در هر دو سال بعنوان برترین ژنوتیپ شناخته شد. شاخصهای gmp، mp، sti، k1sti و k2sti با توجه به همبستگی مثبت و معنی داری که با عملکرد دانه در دو محیط و سایر شاخص ها، بجز ssi، tol، gol و ysi داشتند؛ شاخص های مناسبی برای شناسایی ژنوتیپ های متحمل به تنش معرفی شدند. نتایج تجزیه به مؤلفه های اصلی نشان داد که دو مؤلفه اول حدود 99% تغییرات متغیرهای اولیه را توضیح دادند. مؤلفه اول با بیشترین توضیح از تغییرات مؤلفه پتانسیل عملکرد و مؤلفه دوم مؤلفه اندازه گیری تحمل به تنش نام گرفتند.