اثربخشی روش های درمان پردازش شناختی و پردازش مجدد هولوگرافیک در کاهش علائم روان شناختی دانش آموزان مواجه شده با آسیب
چکیده
مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی پردازش شناختی و پردازش مجدد هولوگرافیک در کاهش علائم روان شناختی دانش آموزان مواجه شده با آسیب انجام گرفت. روش: طرح این مطالعه شبه آزمایشی بود. جامعه آماری این پژوهش را دانش آموزان پسر مقاطع اول، دوم و سوم دبیرستان های شهر ارومیه در سال تحصیلی 90-89 تشکیل دادند (10286=n). بعد از اجرای پرسشنامه سرند کردن حوادث آسیب زا و آزمون فهرست علائم 90 سؤالی روی 1000 نفر، تعداد 129 نفر دارای تجربه آسیب و نمره بالای 90 در آزمون فهرست علائم 90 سؤالی شناسایی شدند از بین آنها تعداد 60 نفر به تصادف انتخاب و بعد از انجام مصاحبه بالینی در سه گروه درمان پردازش شناختی (20=n)، درمان پردازش مجدد هولوگرافیک (20=n) و گروه پلاسیبو (20=n) به تصادف جایگزین شدند. هر سه گروه در مراحل پیش و پس آزمون به آزمون فهرست علائم 90 سؤالی پاسخ داده و داده های به دست آمده با استفاده از آزمون کواریانس مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که در خرده مقیاس های وسواس- اجبار، افسردگی، اضطراب، ترس مرضی، افکار پارانوئید و روان پریشی بین سه گروه تفاوت آماری معنی داری وجود داشت. در نمره کلی آزمون فهرست علائم 90 سؤالی نیز هر دو گروه درمان، تفاوت معنی داری با گروه پلاسیبو داشتند ولی در این متغیر تفاوت معنی داری بین این دو گروه درمانی یافت نشد. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش آشکار کرد که روش های درمان پردازش شناختی و پردازش مجدد هولوگرافیک در کاهش علائم آسیب شناختی دانش آموزان مواجه شده با آسیب به یک اندازه اثربخش هستند. ولی درمان پردازش شناختی بر افسردگی مرتبط با آسیب ولی پردازش مجدد هولوگرافیک بر ترس مرضی، وسواس- اجبار و روان پریشی مرتبط با آسیب اثربخش تری بیشتری دارند.