تولید پروتئین تک یاخته از پساب کارخانجات تولید پودر ماهی با استفاده از کشت جلبک chlorella sp.، باکتری pseudomonas aeruginosa و مخمر saccharomyces cerevisiae
چکیده
در این تحقیق اثر ضایعات کارخانه پودرماهی (stickwater) به عنوان محیط کشت برای تولید پروتئین تک یاخته با استفاده از جلبک chlorella sp.، pseudomonas aeruginosa و saccharomyces cerevisiae بررسی شد. مقادیر متفاوتی از جایگزینی استیکواتر به جای محیط کشت استاندارد برای جلبک ( صفر، 20، 40، 60، 80 و 100 درصد) و برای باکتری و مخمر (صفر، 30 ، 40، 50، 60 و 100 درصد) استفاده شد. از روش batch culture برای تولید میکروارگانیسمها در مقیاس آزمایشگاهی استفاده گردید. میزان od و بیوماس در جلبک هر 24 ساعت اندازهگیری شد. کلروفیل a در زمان حداکثر رشد و نیز سرعت دو برابر شدن و نرخ رشد ویژه تعیین گردید. میزان پروتئین در جلبک، باکتری و مخمر در زمان حداکثر رشد سنجش شد. در باکتری و مخمر میزان od، بیوماس و cod هر 12 ساعت اندازهگیری شد. نتایج مربوط به جلبک (میزان odو بیوماس) نشان داد که بیشرین تولید مربوط به گروه شاهد (محیط کشت استاندارد) بود و جایگزینی استیکواتر چندان مطلوب نبود. تنها 20 درصد جایگزینی استیک واتر نتایج نسبتاً قابل مقایسهای در تولید جلبک داشت. میزان بیوماس در جلبک در تیمار شاهد و 20 درصد استیکواتر به ترتیب 31/1 و 25/1 گرم در لیتر به دست آمد. میزان کلروفیلa در جلبک در دو تیمار ذکر شده به ترتیب 65/1 و 59/1 میکروگرم در میلیلیترو نرخ رشد ویژه به ترتیب 90/0 و 87/0 روز بود. میزان پروتئین در تیمار شاهد و 20 درصد استیکواتر70/42 و 57/41 درصد وزن خشک به دست آمد. بر عکس جلبک، استفاده از استیکواتر در تولید باکتری و مخمر کاملاً مؤثر بود. میزان بیوماس در باکتری در تیمار شاهد، 60 و 100 درصد استیکواتر به ترتیب 99/1، 51/2 و 59/2 گرم در لیتر بود. میزان کاهش cod در باکتری در تیمار شاهد، 60 و 100 درصد استیکواتر به ترتیب 76، 7/80 و 9/81 درصد به دست آمد. میزان پروتئین در باکتری در تیمار شاهد 60 و 100 درصد استیکواتر به ترتیب3/67، 4/66 و 9/64 درصد بود. میزان بیوماس در مخمر در تیمار شاهد، 60 و 100 درصد استیکواتر به ترتیب17/4، 88/4 و 06/5 گرم در لیتر به دست آمد. میزان کاهش cod در تیمار شاهد، 60 و 100 درصد استیکواتر به ترتیب 75، 5/80 و 2/81 درصد به دست آمد. میزان پروتئین در مخمر در تیمار شاهد 60 و 100 درصد استیکواتر به ترتیب 48، 65/46 و 55/45 درصد به دست آمد. مطابق نتایج حاصله در این تحقیق جایگزینی 60 و 100 درصد استیکواتر برای تولید باکتری و مخمر مناسب بود. اما استفاده از استیکواتر به عنوان محیط کشت برای تولید جلبک چندان مناسب نبود و حداکثر 20 درصد استیکواتر قابل جایگزینی است.