مقایسه چهار برنامه حرکت درمانی، ماساژدرمانی، مکانوتراپی و ترکیبی روی عضلات روتاتور کاف مبتلایان به سندروم گیرافتادگی شانه

اسماعیل علی بخشی، ali bakhshi e. sport physiology research center, baqiyatallah university of medical science, tehran, iranمرکز تحقیقات فیزیولوژی ورزش، دانشگاه علوم پزشکی بقیه ا...(عج)، تهران، ایران مسعود گلپایگانی، golpayegani m. faculty of physical education, arak university, arak, iranدانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اراک، اراک، ایران مریم کاظمی پور، kazemipour m. sport physiology research center, baqiyatallah university of medical science, tehran, iranمرکز تحقیقات فیزیولوژی ورزش، دانشگاه علوم پزشکی بقیه ا...(عج)، تهران، ایرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه اراک (arak university) کیوان ملانوروزی، mollanorouzi k. department of physical education, faculty of physical education, eslamshahr branch, islamic azad university, eslamshahr, iranگروه تربیت بدنی، دانشکده تربیت بدنی، واحد اسلام شهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اسلام شهر، ایرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (baqiyatallah university of medical sciences) محمد پرستش، parastesh m. faculty of physical education, arak university, arak, iranدانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اراک، اراک، ایرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه آزاد اسلامی علوم و تحقیقات (islamic azad university science and research branch)

چکیده

اهداف: استفاده مداوم از دست در حالت بالای سر باعث وارد آمدن فشار و بار در مدت طولانی و فراهم ­شدن زمینه ابتلا به سندروم گیرافتادگی شانه می­ شود. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر روش­ های درمانی منتخب از لحاظ تفاوت در میزان بهبود و طول مدت درمان روی سندروم گیرافتادگی شانه در والیبالیست­ ها و ارایه پروتکل درمانی موثر بود. روش ­ها: در این مطالعه 60 مرد والیبالیست مبتلا به سندروم گیرافتادگی شانه به 4 گروه حرکت­ درمانی (17نفر)، ماساژ­درمانی (15نفر)، مکانوتراپی (14نفر) و ترکیبی (14نفر) تقسیم شدند. برای تداوم برنامه­ های درمانی خارج از کلینیک از برنامه­ های خانگی و توصیه­ های ایمنی در محیط کار و ورزش استفاده شد. از عکس ­برداری mri ، آزمون­ های بالینی و emg عضلات روتاتور کاف برای ارزیابی 4 برنامه تحقیق استفاده شد . برای ارزیابی برنامه‍ ­ها در پیش آزمون و پس ­آزمون از آزمون t همبسته و برای تعیین فاصله معنی ­داری بین گروه ­ها از آزمون anova و آزمون تعقیبی توکی در سطح (0.05p). در هیچ­کدام از دامنه­ های حرکتی ab ، fl ، ex و ir تفاوت معنی ­داری بین 4 برنامه مکانوتراپی، حرکت ­درمانی، ماساژ­درمانی و ترکیبی مشاهده نشد، اما برنامه ترکیبی در حرکت er به ­طور معنی­ داری (0.011>p) تاثیرگذارتر بود. عضله فوق­ خاری در برنامه ترکیبی و سپس حرکت­ درمانی زمان واکنش کوتاه ­تری نسبت به دیگر گروه­ ها داشت (0.037>p). عضله گرد کوچک به­ علت عمق بیشتر و عملکرد کمتر در میان عضلات روتاتور کاف از سیستم اندازه­ گیری خارج شد (0.012>p). نتیجه­ گیری: برنامه درمانی ترکیبی اثرات درمانی بهتری بر افزایش دامنه حرکتی عضلات روتاتور کاف به ­ویژه در عضله سوپراسپیناتوس دارد.