سبک شناسی زبانی داستان های کوتاه جلال آل احمد
چکیده
سبک واقعیتی زبانی است و سرچشمۀ این واقعیت در گزینش های زبانی نویسنده نهفتهاست. مطالعات سبک شناسی می تواند در درک بهتر متون ادبی راهگشا باشد. تحقیق حاضر، به توصیف و بررسی ویژگیهای زبانی داستانهای کوتاه جلال آلاحمد می پردازد. نگارنده سعیدارد تا برخی از ویژگیهای آوایی، واژگانی و نحوی نثر آلاحمد را تعیینکند. بدینمنظور بیست داستان کوتاه آلاحمد، براساس روش پیشنهادی رایت و هوپ (1996) بررسیشدهاست. نتایج تحقیق نشانمی دهد که آل احمد در داستانهای کوتاهش، سبکی عامیانه دارد. این یافته، با شواهدی آوایی، واژگانی و نحوی در داستانهای کوتاه آلاحمد تأییدمی شود. فرآیندهای واجی همانند حذف واجها و هجاها، کاربرد واژه ها و اصطلاحات گونۀ گفتاری و استفاده از اسامی و صفات ساده (بسیط) و کاربرد فراوان جملات مرکّب و معلوم از مهمترین مشخصه هایی هستند که در این تحقیق مشخص و بهعنوان شواهدی در تعیین سبک آثار آلاحمد معرفیشده اند. این سبک منحصربهفرد حاصل گزینش های فردی و سلیقه ای او، از محور جانشینی زبان فارسی و چینش آنها در محور همنشینی است.