اثر تمرین هوازی بر شاخص های خطر متابولیک سندرم، عامل رشد عصبی مشتق شده از مغز و عملکرد حافظه ی مردان میانسال
چکیده
مقدمه: هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر تمرین های هوازی و دورههای بیتمرینی بر شاخصهای خطر متابولیک، عامل رشد عصبی مشتق شده از مغز bdnf و عملکرد حافظه در افراد میانسال بود. مواد و روشها: 42 مرد میانسال غیرفعال داوطلب به طور تصادفی در چهار گروه سالم تمرین (he)، سالم کنترل (hc)، سندروم متابولیک تمرین (me) و سندروم متابولیک کنترل (mc) تقسیم شدند. گروه های me وhe ، پس از انجام شش هفته تمرین هوازی با شدت متوسط، شش هفته بیتمرینی را تجربه کردند. در مراحل پیشآزمون، پایان تمرین و پس از بیتمرینی، آزمونهای عملکرد حافظه ی کوتاهمدت، میانمدت و خونگیری انجام شد. دادهها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل واریانس و کوواریانس چندمتغیره و نیز اندازهگیری مکرر تحلیل شدند. یافتهها: در گروه me، به دنبال تمرین هوازی بیشتر شاخصهای خطر متابولیک به طور معنی داری بهبود یافت، ولی پس از دوره ی بیتمرینی 6 هفته ای، اندازه ی دورکمر و قند خون ناشتا به سطح اولیه بازگشت (05/0>p). تمرین در گروه he نیز سبب کاهش دورکمر و تریگلیسرید شد که این اثرات نیز در دوره ی بی تمرینی ماندگار نبودند (05/0>p). امتیاز z کل سندروم متابولیک پس از تمرین در هر دو گروه کاهش معنی دار یافت، ولی پس از بیتمرینی، این کاهش هنوز در گروه he باقی بود (05/0>p). تمرین موجب افزایشbdnf پایه در گروه he و کاهش آن در گروه me شد که این اثرات نیز در دوره ی بیتمرینی محو شدند (05/0>p). عملکرد حافظه ی کوتاهمدت و میانمدت فقط در گروه he در پاسخ به تمرین افزایش یافت (05/0>p). نتیجهگیری: این یافته ها اهمیت ارتقا و حفظ آمادگی بدنی برای پیشگیری از خطر سندروم متابولیک و زوال عقل در آینده را تایید می نمایند.