تأثیر ورزش استقامتی منظم بر شاخص های چاقی شکمی زنان شاغل در دانشگاه علوم پزشکی ایران سال ۸۷
چکیده
مقدمه: بهبود شاخص های چاقی شکمی در زنان چاق میانسال در اثر تمرین های ورزشی اهمیت ویژه ای دارد. بررسی اثر برنامه ی ورزشی استقامتی منظم بر شاخص های چاقی شکمی (نسبت دور کمر به دور باسن، دور کمر، نسبت دور کمر به قد و درصد چربی) در زنان شاغل هدف این مطالعه بود. مواد و روش ها: این مطالعه از نوع کارآزمایی در عرصه با گروه شاهد بود. با فراخوان، زنان بالای 35 سال، دارای چاقی شکمی؛ عادات ماهیانه ی منظم و عدم فعالیت ورزشی منظم از دانشکده های پرستاری و مامایی، پزشکی، توانبخشی، پیراپزشکی، دانشکده ی بهداشت و حوزه های مختلف سازمان مرکزی شامل حوزه ی ریاست، معاونت های پژوهشی، آموزشی، دانشجویی، پشتیبانی و درمان دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی ایران، ثبت نام به عمل آمد. داوطلبان واجد شرایط (31 نفر) به صورت تخصیص تصادفی به گروه های تمرین استقامتی (17 نفر) و شاهد (14 نفر) تقسیم شدند. افراد گروه آزمون به مدت 8 هفته تمرین استقامتی منظم داشتند. در ابتدا و انتهای مطالعه در دو گروه، علاوه بر ثبت اطلاعات پرسشنامه، اندازه گیری های تن سنجی و ظرفیت هوازی بیشینه نیز با متر، کالیپر و کورنومتر انجام شد. یافته ها: نسبت دور کمر به دور باسن در دو گروه مورد و شاهد اختلاف معنی داری نداشت، اما تمرین استقامتی منظم بر شاخص های دور کمر، نسبت دور کمر به قد و درصد چربی به طور معنی داری تأثیر گذاشت (05/0>p). هرچند کاهش شاخص دور کمر به دور باسن در گروه مورد معنی دار نبود. نتیجه گیری: معنی دار نبودن کاهش نسبت دورکمربه دور باسن بعد از انجام ورزش استقامتی منظم احتمالاً به دلیل کوتاه بودن مدت هفته ای تمرین یا عدم کنترل رژیم غذایی بوده است.