اثر فعالیت هوازی بر شاخص های خطر متابولیک و bdnf در مردان میان سال
چکیده
مقدمه و هدف: عامل رشد عصبی مشتق شده از مغز ( bdnf ) علاوه بر نقش نروتروفیکی، دارای آثار متابولیکی ویژه ای است. هدف از این مطالعه تعیین تاثیر تمرین هوازی بر شاخصهای خطر متابولیک و bdnf بود. روششناسی: 21 مرد میانسال داوطلب دارای سندروم متابولیک به طور تصادفی در دو گروه شامل تمرین ( me ) و کنترل ( mc ) تقسیم شدند. ابتدا مقادیر متوسط مصرف قند، چربی، پروتئین وکالری رژیم غذایی در زمان قبل از شروع تحقیق استخراج شدند. گروه me در شش هفته تمرین هوازی با شدت متوسط شرکت کردند و در پیش آزمون و پایان دوره تمرین، خونگیری انجام شد. مقایسه بینگروهی داده ها در پیشآزمون با استفاده ازآزمونهای تی مستقل وتحلیل کوواریانس چند متغیره (برای کنترل ثاثیر تفاوتهای تغذیهای اولیه) و مقایسه درون گروهی در طول زمان با آزمون های q کوکران و تی همبسته انجام شد. یافتهها: تمرین هوازی سبب کاهش امتیاز z کل سندروم متابولیک (001/0= p )، bdnf پایه سرم (004/0= p )، حساسیت به انسولین (038/0= p )، فشار خون میانگین سرخرگی (024/0= p )، دور کمر (02/0= p )، قند خون ناشتا (018/0= p ) و تریگلیسرید (001/0= p ) شد. تمرین هوازی همچنین باعث افزایش لیپوپروتئین پرچگال (003/0= p ) شد، با اینحال تغییری در مقدار انسولین وجود نداشت(05/0 < p ). بحث و نتیجهگیری: تمرین هوازی در افراد سندروم متابولیک دارای فواید چندجانبه ای است، ولی در این افراد پاسخ bdnf به برنامه تمرین مشابه آزمودنیهای سالم نیست که بیان می کند افزایش آن همیشه نمایانگر سلامتی نمیباشد.