بحران سوسیالیسم و مسایل انسان شناسی «سیاسی»
چکیده
در سه مقالهء پیشین که در شماره های 2 و 3و 4 و 6 مجلهء پژوهش حقوق و سیاست در زمینهء انسان شناسی فرهنگی-سیاسی به چاپ رسید،یادآوری شد که هستهء مرکزی بحث مارکس،انسان است و آفرینش انسان در گرو آزادی است.هستهء یادشده،به ویژه پس از انقلاب اکتبر 1917 روسیه و پس از آن در کشورهای بلوک شرق به دست فراموشی سپرده شد و انسان در خدمت تولید،هرچه بیشتر مدنظر قرار گرفت.نیز تلویحا اشاره شد که گرچه روابط تولیدی،نیروهای تولیدی در مباحث اقتصاد سیاسی،که مارکس از بنیان گذاران بی بدیل آن بود،دارای جایگاه خاص خود است،اما انسان محوری در این عرصه نیر نباید فراموش می شد،که شد.وقتی انسان از بحث مارکسی کنار رفت و مارکسیسم در کشورهای یادشده،در تولید خلاصه گردید،انسان شناسی نیز به طور عام از مفهوم بنیادین خود تهی شد و این غیرممکن در وزایای گوناگون،خود را نشان داد؛پس کوشندگان فرهیخته با بازنگری در اندیشهء مارکسی جبران مافات کردند تا این سهل انگاری برطرف شود.تروتسکی،گرامشی،اصحاب مکتب فرانکفورت و...از جمله کسانی بودند که در این راه گام نهادند. در مقالهء این مشاره،افزون بر گوشه نگاهی به ژان پل سارتر و نقد اندیشهء لویی آلتوسر، آرای چهار تن از پژوهشگران بنام در زمینهء موردنظر به نقادی کشیده می شود:آدام شاف، سی.ای.گولیان،کارل کوزیک،رادوان ریچتا و گروهش. ناگفته پیداست که همهء کاستی ها از مترجم است.