بررسی عملکرد و پایداری در هیبریدهای زودرس ذرت (.zea mays l)
چکیده
تعداد 9 هیبرید جدید زودرس همراه با هیبرید شاهد ksc301 با استفاده از طرح بلوک های کامل تصادفی در شش منطقه کرج، اصفهان، اردبیل، کرمانشاه، ساری و خرم آباد به مدت دو سال 1380 و 1381 مورد مطالعه قرار گرفتند. هر تیمار در چهار ردیف با 75 سانتی متر فاصله بین ردیف ها و در چهار تکرار با فواصل بوته 36 سانتی متر در روی ردیف کاشته شد. تجزیه واریانس مرکب آزمایش ها براساس ده محیط انجام شد. اثر محیط، اثر ژنوتیپ و اثر متقابل ژنوتیپ × محیط بر عملکرد دانه در سطح احتمال 1% معنی دار گردید. مقایسه میانگین با روش دانکن نشان داد که حداکثر عملکرد دانه متعلق به هیبریدهای (k615/1´k1264/5-1) و (s61´k1263/17) به ترتیب با متوسط عملکرد 25/10 و 98/9 تن در هکتار بود و هیبریدهای (k615/1´k1728/8) و (k1263/2-1´k2331) نیز با متوسط عملکرد دانه 73/9 تن در هکتار تفاوت معنی داری با آن ها نداشتند. در تجزیه پایداری که شامل پارامترهای پایداری اکووالانس (w2i) ، واریانس پایداری (s2i) ، ضریب رگرسیون (bi) و انحراف از خط رگرسیون (s2di) بود، هیبرید k1263/21´k2331 نسبت به سایر هیبریدها از جمله شاهد آزمایش از عملکرد دانه مناسب و پایداری مطلوب تری برخوردار بود.