بررسی میزان و عوامل مرتبط با اعزام بین بیمارستانی بیماران از بیمارستان های دانشگاه علوم پزشکی استان کهگیلویه و بویر احمد در یک دوره ۵ ساله
چکیده
مقدمه : تعداد زیادی از بیماران در مناطق محروم به علت کمبود امکانات درمانی بیمارستان های دولتی یا به دلیل عدم ارائه خدمات به موقع و کافی فوت و یا دچار ضایعات غیرقابل برگشت می شوند مدیریت سیستم انتقال بین بیمارستانی نه تنها می تواند به کاهش خطرات و هزینه ها کمک می کند، بلکه اجرای درست آن اصلاح نظام بهداشت ودرمان کشور را درپی خواهد داشت. مطالعه حاضر با هدف ببرسی میزان و عوامل مرتبط با اعزام بیماران را در بیمارستان های دانشگاهی استان کهگیلویه و بویراحمد درطی پنج سال صورت گرفته است. مواد و روش ها: مطالعه حاضر یک پژوهش توصیفی گذشته نگر به روش بررسی ترند است که جامعه پژوهش آن تمامی اعزام های بین بیمارستانی بیماران مراجعه کننده به بیمارستان های دانشگاه علوم پزشکی استان، تعداد تخت های مراقبت وِیژه و پزشکان در طی یک دوره پنج ساله که برای آنها از طرف پزشک معالج درخواست اعزام به سایر مراکز بیمارستانی صورت گرفته است. روش نمونه گیری بصورت سرشماری بوده ابزار مورد استفاده برای جمع آوری اطلاعات، دفتر ثبت و مدارک بایگانی شده این بیماران بود که توسط سوپروایزر تکمیل شده بود. اطلاعات پس از استخراج بوسیله آمار توصیفی و آزمون آماری ضریب همبستگی مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج: یافته ها نشان داد که طی5 سال از فروردین ماه1388تا اسفندماه1392مجموعا4635مورد اعزام ازسوی پزشکان درخواست شد که بیمارستان شهید رجائی با تعداد1922بیشترین فراوانی اعزام و بیمارستان شهید بهشتی با 518 اعزام کمترین فراوانی اعزام را در بین بیمارستان های دانشگاهی استان کهگیلویه و بویراحمد به خود اختصاص داده اند(05/0=alpha). بین میزان اعزام با تعداد پزشکان متخصص و عمومی همبستگی معنادار بالایی و در جهت عکس وجود دارد(001/0>.(p بیشترین علت اعزام مربوط به کمبود متخصص در تخصص های جراحی توراکس، عروق، مغز اعصاب و کمبود تخت های مراقبت ویژه و بخش های تخصصی بوده است. نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر با توجه به ارتباط معکوس معناداری که بین میزان اعزام و تعداد پزشک وجود دارد یعنی با افزایش تعداد پزشک در تخصص ها و گرایش های مختلف تعداد اعزام نیز بیشتر شده است بیشتر شده است بیانگر این است که افزایش و بکارگیری نیروی انسانی متخصص بیشتر به تنهایی نمی تواند بر کاهش اعزام به خارج از استان تأثیر گذار باشد بلکه برنامه ریزی صحیح در زمینه تامین نیروهای متخصص مورد نیاز و متناسب ساختن تعداد پزشک وتجهیزات بیمارستانی و سایر امکانات تخصصی با نیاز یک منطقه، فرهنگ سازی برای تغییر نگرش بیماران، افزایش فضای فیزیکی و بهسازی محیط مراکز درمانی در روحیه بیماران تأثیرگذار بوده و ذهنیت منفی بیمار را نسبت به ناتوانی مراکز درمانی استان در زمینه ارائه خدمات با کیفیت را کاهش داده وهم می تواند به حفظ بقاء بیماران کمک نماید و نیز ازاتلاف نیروهای انسانی واقتصادی سازمان ها و تحمیل هزینه های سنگین و عوارض ناشی از انتقال بیماران جلوگیری به عمل آورد