اثر بخشی درمان مبتنی بر بهبود کیفیت زندگی در کیفیت زندگی زوجین ناسازگار
چکیده
مقدمه: بهنجاری و نابهنجاری جامعه در گرو شرایط عمومی خانواده هاست. اغلب مداخلهها و روشهای زوج درمانی در صدد افزایش رضایت زناشویی و کیفیت زندگی زوجین ناسازگار میباشند. هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر بهبود کیفیت زندگی بر کیفیت زندگی زوجین ناسازگار بود. روش کار: این پژوهش نیمه آزمایشی از نوع طرح پیشآزمون_پسآزمون با گروه کنترل بود. از میان کلیهی زوجین مراجعه کننده به بهزیستی شهر شیراز در سال 1390 تعداد 30 زوج که به صورت نمونه گیری در دسترس به طور تصادفی در دوگروه آزمایش (15 زوج) و گروه کنترل (15 زوج) گمارده شدند. آزمودنیهای گروه آزمایش 8 جلسه مداخله را دریافت کردند و آزمودنیهای گروه کنترل در لیست انتظار قرار گرفتند. داده ها با مقیاس کیفیت زندگی sf-36 جمع آوری گردید. دادههای پژوهش با روش تحلیل کواریانس چند متغیری با استفاده از نرم افزار spss-16تجزیه و تحلیل شدند. یافتهها: نتایج تحلیل کواریانس نشان داد که درمان مبتنی بر کیفیت زندگی باعث بهبود کیفیت زندگی به طور کلی می شود (0/001˂p). همچنین بین مؤلفه های عملکرد جسمانی، محدودیت جسمانی، تحمل درد، سرزندگی و نشاط، محدودیت عاطفی و هیجانی در دو گروه آزمایش و گواه تفاوت معناداری وجود داشت (0/001˂p). اما اختلاف معناداری در مولفه های سلامت عمومی، عملکرد اجتماعی و سلامت روانی بین دو گروه وجود نداشت (0/05˂p). نتیجهگیری: بر اساس یافتهها میتوان نتیجهگیری کرد که درمان مبتنی بر بهبود کیفیت زندگی، کیفیت زندگی زوجین را ارتقا میدهد. لذا تدوین برنامه های این گونه می تواند باعث افزایش بهزیستی و کیفیت زندگی زوجین ناسازگار گردد.