تأثیر حاد مصرف مکمل جدوار بر آنزیم های آسپارتات آمینوترانسفراز(ast) و آلانین آمینوترانسفراز(alt) پس از فعالیت فزاینده وامانده ساز در مردان هندبالیست

مجتبی خان سوز، mojtaba khansooz department of physical education and sport sciences, university of mahalat,mahalat,iranایران،محلات،دانشگاه آزاد محلات بهرام عابدی، bahram abedi department of physical education and sport sciences, university of mahalat,mahalat,iranایران،محلات،دانشگاه آزاد محلاتسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه آزاد اسلامی محلات (islamic azad university of mahallat) مهدی مرادی، mehdi moradi iran, arak, arak azad universityایران،اراک،دانشگاه آزاد اراکسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه آزاد اسلامی محلات (islamic azad university of mahallat) عباس مهران پور، abbas mehranpour department of physical education and sport sciences, university of mahalat,mahalat,iranایران،محلات،دانشگاه آزاد محلاتسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه آزاد اسلامی محلات (islamic azad university of mahallat)

چکیده

چکیده زمینه و هدف: هدف از این مطالعه، بررسی تأثیر حاد مصرف مکمل جدوار بر آنزیم های آسپارتات آمینوترانسفراز(ast) و آلانین آمینوترانسفراز(alt) پس از فعالیت فزاینده وامانده ساز در مردان هندبالیست بود. مواد و روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی که به صورت دو سو کور انجام گرفت، 12 هندبالیست که حداقل 2 سال در لیگ بازی کرده بودند (با میانگین سن 42/21 سال، قد 186 سانتی متر، وزن 25/83 کیلوگرم و نمایه توده بدن 09/24 کیلوگرم بر مترمربع) به صورت تصادفی به 2 گروه برابر (6=n) تقسیم شدند. هر دو گروه پروتکل بیشینه بروس را تا حد واماندگی انجام دادند. قبل(صبح ناشتا) و بلافاصله بعد از انجام پروتکل، نمونه های خونی از ورید ساعد میانی(باسلیک) آزمودنی ها جمع آوری و به آزمایشگاه انتقال داده شد. سپس، گروه مکمل روزانه 3 کپسول 500 میلی گرمی جدوار و گروه کنترل روزانه 3 کپسول 500 میلی گرمی مالتودکسترین به مدت هفت روز مصرف کردند. 24 ساعت پس از مصرف آخرین کپسول، آزمودنی ها پروتکل بیشینه بروس را تا حد واماندگی انجام دادند و همانند پروتکل اول نمونه های خونی قبل (صبح ناشتا) و بلافاصله بعد از انجام پروتکل جمع آوری شد و به آزمایشگاه انتقال داده شد. یافته ها: نتایج آزمون تی مستقل و وابسته نشان داد که مصرف هفت روز مکمل جدوار بر مقادیر آسپارتات آمینوترانسفراز (ast) و آلانین آمینوترانسفراز (alt) تفاوت معنا داری ایجاد نکرد(05/0≤p)، اما مقدار آلانین آمینوترانسفراز در گروه مکمل(mg.dl-183/16) نسبت به گروه دارونما( mg.dl-15/20) کاهش یافت. هم چنین، مقدار آسپارتات آمینوترانسفراز از( mg.dl-128) به ( mg.dl-117/35) افزایش داشت، اما این افزایش و کاهش در مقادیر فوق معنادار نبود(05/0≤p). نتیجه گیری: به نظر می رسد مصرف حاد مکمل جدوار و یک جلسه فعالیت فزاینده تأثیر معناداری بر مقادیر آسپارتات آمینوترانسفراز و آلانین آمینوترانسفراز در مردان هندبالیست ندارد.