عوامل مؤثر بر زمین خوردن در سالمندان؛ یک مطالعه طولی آینده نگر در آسایشگاه خیریه کهریزک

سیما قاسمی، sima ghassemi 1. school of public health, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranدانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی بهارک نجفی، baharak najafi 2. elderly health research center, endocrinology and metabolism population sciences institute, tehran university of medical sciences, tehran, iranمرکز تحقیقات سلامت سالمندان، پژوهشکده علوم جمعیتی غدد و متابولیسم علیرضا معماری، alireza memari 3. kahrizak charity foundation, tehran, iranآسایشگاه خیریه کهریزک ندا نظری، neda nazari 2. elderly health research center, endocrinology and metabolism population sciences institute, tehran university of medical sciences, tehran, iranمرکز تحقیقات سلامت سالمندان، پژوهشکده علوم جمعیتی غدد و متابولیسم دانشگاه علوم پزشکی تهران فریبرز بختیاری، fariborz bakhtiari 3. kahrizak charity foundation, tehran, iranآسایشگاه خیریه کهریزک مهتاب علیزاده خویی، mahtab alizadeh khoei 2. elderly health research center, endocrinology and metabolism population sciences institute, tehran university of medical sciences, tehran, iranمرکز تحقیقات سلامت سالمندان، پژوهشکده علوم جمعیتی غدد و متابولیسم مسعود ارزاقی

چکیده

مقدمه: زمین خوردن یکی از معضلات دوران سالمندی است. سالمندان ساکن موسسات نگه داری به سبب وضعیت سلامت خود و شرایط محیطی بیشتر در معرض زمین خوردن هستند. این مطالعه به منظور رصد عوامل مؤثر بر زمین خوردن سالمندان در آسایشگاه خیریه کهریزک طراحی و اجرا شده است. روش ها: این مطالعه یک پژوهش طولی آیندهنگر بود. 194 نفر از ساکنان آسایشگاه خیریه کهریزک دارای معیارهای ورود به مطالعه بهصورت خوشه ای تصادفی انتخاب شدند. در ابتدای مطالعه اطلاعات دموگرافیک، شیوهزندگی، سابقه بیماری ها و دارویی، توانایی بینایی با روش پرسشگری و اندازه گیریهای آنتروپومتریک، همچنین اطلاعات مربوط به وضعیت شناختی با استفاده از پرسشنامه های آزمون خلاصه شده ذهنی، سنجش وضعیت ذهنی مختصر و وضعیت تعادل با استفاده از آزمون حرکت tinetti و خرده امتیاز تعادل و راه رفتن آن، وضعیت افسردگی با استفاده از امتیاز افسردگی سالمندان-15، جمع آوری شد. پیگیری شرکت کنندگان شامل بروز زمین خوردن و عوارض آن، به صورت روزانه با تلفن و همچنین پُر کردن فرم حوادث و سوانح توسط مسئول بخش انجام گرفت. داده ها با استفاده از مدل رگرسیون تک متغیره و چند متغیره آنالیز شدند. یافته ها: میانگین سن شرکت کنندگان 82/8 ±02/76 سال و میانگین روزهای پیگیری 26/189±40/754 روز بود. 44 مورد زمین خوردن در مدت پیگیری (بیش از دو سال) ثبت شد و میزان زمین خوردن در سال 7/22 به ازای هر صد نفر شرکت کننده بود. سابقه سکته مغزی، پارکینسون، کاهش بینایی، مصرف داروهای ضد افسردگی، امتیاز tinetti و خرده امتیاز تعادل tinetti در مدل چند متغیره رگرسیون کاکس بعد از تعدیل (برای سن، جنس، مدت بقاء و نمایه توده بدنی)، با زمین خوردن ارتباط داشت. نتیجه گیری: زمین خوردن در سالمندان با سابقه بیماری های مزمن مانند سکته مغزی و پارکینسون، وضعیت بینایی، مصرف داروهای ضد افسردگی در ارتباط است و ابزار tinetti قابلیت پیشگویی بروز زمین خوردن را در سالمندان دارد.