سبک خراسانی سروده های شفیعی کدکنی
چکیده
ساختار شعر معاصر فارسی در طول حیات خویش از نفوذ زبانی و ادبی برکنار نمانده و خواسته یا ناخواسته تحت سیطره گذشته زبان فارسی و به طور مشخص زبان خراسانی در شعر بعضی از شاعران نوپرداز قرار گرفتهاست. شفیعی کدکنی از سرایندگانی است که با توجه به ارادتی که به زبان کهن خراسانی دارد، توانسته با بهرهگیری از قریحه ذاتی و اکتسابی خود در بهکارگیری امکانات آن زبان از یک طرف رونقی به زبان شاعری خویش بخشد و از طرف دیگر ظرفیتهای جدیدی را به شعر و زبان فارسی وارد کند. هدف این نوشتار بررسی نشانههای زبانی و ادبی سبک خراسانی در شعر شفیعی کدکنی به روش کتابخانهای و اسنادی است، تا نشان دهد که او با تکیه بر زبان مادری و دانش آکادمیک خود که از توغّل در متون کهن و ادبیات خراسان به دست آمده، چگونه توانسته با پیوند این عناصر زبانی گذشته با زبان امروزی، زبانی مشخص ومتمایز بیافریند و ضمن تلفیق شعر خراسانی با نیمایی هم به حفظ هویت تاریخی واژگان فارسی کمک کند و هم در لابهلای پایبندی خود به ادب و فرهنگ خراسان، شاعرانِ جوان پس از خود را به مطالعه و جستجو در گذشته شعر فارسی ترغیب کند.