تأثیر ۸ هفته تمرین هوازی منتخب بر تعادل ایستا و پویای مردان سالمند سالم غیرفعال

مسعود میرمعزی، masoud mirmoezzi department of biomechanics, faculty of physical education and sport sciences, central tehran branch, islamic azad university, tehran, iran.تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، گروه بیومکانیک. مجتبی امینی، mojtaba amini department of physical education and sport sciences, faculty of humanites and social sciences, science and research branch, islamic azad university, tehran, iran.گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد علوم تحقیقات، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. اصغر خالدان، asghar khaledan department of physiology, faculty of physical education and sport sciences, karaj branch, islamic azad university, karaj, iran.آزاد اسلامی کرج داود خورشیدی، davood khorshidi department of physiology, faculty of physical education and sport sciences, saveh branch, islamic azad university, saveh, iran.ازاد اسلامی ساوه

چکیده

اهداف: سالمندی به سال های نزدیک یا پیشی گرفته از میانگین طول عمر بشر اشاره دارد که پایان چرخه حیات انسان است. افراد سالمند قابلیت های احیاشونده محدودی دارند و بیش از دیگر بزرگسالان در معرض بیماری، سندرم ها و کسالت قرار دارند. زمین خوردن یکی از مشکلات گسترده دوران سالمندی است که در اثر ناتوانی در حفظ تعادل رخ می­ دهد. این مطالعه با هدف بررسی تأثیر تمرینات هوازی بر تعادل ایستا و پویای مردان سالمند سالم غیرفعال انجام شد. مواد و روش ها: در این پژوهش نیمه تجربی، 26 مرد سالمند سالم آسایشگاه سالمندان شهر قزوین که داوطلب شرکت در پژوهش بودند به طورهدفمند انتخاب شدند و در دو گروه تجربی (13 نفر) و کنترل (13 نفر) قرار گرفتند. گروه تجربی به مدت 8 هفته و هر هفته سه جلسه در برنامه تمرین هوازی شرکت کردند. از پرسش نامه ثبت اطلاعات فردی برای کنترل دیگر معیارهای ورود استفاده شد که این معیارها شامل: استقلال در انجام کارهای روزمره، فقدان مشکل دید و نبود سابقه زمین خوردن در یک سال گذشته، نداشتن دررفتگی مفصلی یا مشکل آرتریت مزمن و همچنین نداشتن سرگیجه بود. در صورت داشتن مشکلات مذکور، شرکت کنندگان داوطلب از مطالعه حذف می شدند. تعادل ایستا و پویای آزمودنی­ ها با استفاده از آزمون ­های تعادلی لک لک و زمان برخاستن و رفتن در دو مرحله قبل و بعد از 8 هفته ارزیابی شدند. تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از آزمون ­های تی زوجی و تی مستقل انجام گرفت. یافته ها: نتایج آزمون تی مستقل اختالف معنی داری بین متغیرهای سن، قد و وزن دو گروه نشان نداد (0/05(0/36=p).