آسیب شناسی روش های تحلیلی در علوم انسانی (با تأکید بر کاربرد روش های آماری)
چکیده
علوم انسانی مجموعهای از معارف ازجمله سیاستشناسی و فنی و نظیر آن است و زیرشاخههای آن بهقدری متعدد است که نمیتوان فهرست مستوفایی از آن ها ارائه کرد. به تعبیر دیگر علوم انسانی معارفی است که موضوع تحقیق آن ها فعالیتهای مختلف بشر است که روابط افراد با یکدیگر و روابط این افراد با اشیا را در برمی گیرد. مراکزآموزشعالی ارکان مهم توسعه علومانسانی سهم عمده ای در گسترش و بررسی این تعاریف دارند. می توان وظیفه دانشگاه را شرح اصول و مبانی دانش دانست که با ایجاد روحیه تاملگرا نظریه پرداز و خلاقیت علمی در افراد این وظیفه را تحقق می بخشد. بعد از جنگ جهانی دوم و اهمیتیافتن استفاده از وسیله بهجای هدف، دو روایت مشروعیتبخش دانش یعنی نظریه پردازی و رهایی بشر اعتبار خود را از دست داد و پیامد مهم آن از بین رفتن مشروعیت نظریهپردازی در دانشگاه بوده است تا آنجا که امروزه وظیفه آموزشعالی به جای تربیت محقق صرفاً انتقال دانش و تربیت مدرس شده است. در این مقاله به آسیب شناسی نوع استفاده از برخی ابزارها (به ویژه روش های آماری برای شرح و نه گسترش و نه گسترش) مفاهیم علومانسانی پرداخته می شود. ابزارهایی مانند روش های آماری، کاربرد زیادی برای عینیت بخشیدن به مفاهیم علومانسانی یافتهاند. تا آنجا که امروزه در تحقیقات علوم انسانی عموماً جزو لاینفک تحقیقات و حتی تنها ملاک تصمیمگیری به حساب میآیند. این درحالی است که استفاده از روشهای آماری در همه موارد نتیجهبخش نیست و نمیتوان بهتنهایی از طریق یک نمونه آماری یک مفهوم اساسی و مطرح را بررسی کرد. در این مقاله به مواردی از این نوع اشاره و راهکارهایی برای استفاده مناسب از این روشها ارائه شده است. روش بررسی در این پژوهش مطالعه کتابخانه یی و مقایسه دو کتب تجربه گرایی انتزاعی و اثبات گرایی بوده است و یافته های این بررسی در قالب نتایج و پیشنهادها ارائه می شود.