شیوع حساسیت به لاتکس در کودکان و نوجوانان زیر ۱۸ سال تحت همودیالیز در بیمارستان های دانشگاه علوم پزشکی شیراز سال ۱۳۸۵
چکیده
مقدمه: حساسیت به لاتکس به واسطه ایمونوگلوبولین e یکی از مشکلات اساسی در مقوله سلامت جهانی است. با توجه به وضعیت خاص بیماران تحت همودیالیز، قرار گرفتن در معرض پروسیجرهای مکرر و استفاده از دستکش، کاتتر و سایر اقلام حاوی لاتکس در حین همودیالیز، امکان مواجهه با سایر آلرژن های دارای واکنش متقاطع با لاتکس به ویژه گرده گل ها و درختان، مطالعه حاضر به منظور تعیین شیوع حساسیت به لاتکس در بیماران کمتر از 18سال تحت همودیالیز انجام گرفته است. روش کار: در این مطالعه توصیفی- مقطعی، مشخصات جمعیت شناختی و سوابق مرتبط با حساسیت تعداد 68 بیمار کودک و نوجوان زیر 18 سال تحت همودیالیز در بیمارستان های دانشگاه علوم پزشکی شیراز در سال 1385 و نحوه واکنش آن ها به آزمون خراش پوستی (پریک) با عصاره استاندارد لاتکس جمعآوری شد. داده ها به کمک نرم افزار آماری spss ویرایش 11 با استفاده از آمار توصیفی و آمار استنباطی (آزمون نسبت، آزمون تی مستقل و آزمون مربع کای) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: از هر هفت نفر، یک نفر (7/14 درصد) به آزمون پوستی با استفاده از عصاره استاندارد لاتکس واکنش مثبت نشان داده که نتیجه به دست آمده نسبت به جمعیت نرمال به میزان قابل توجهی بالاتر است (001/0= p). بحث و نتیجه گیری: با توجه به میزان شیوع بالای حساسیت به لاتکس در کودکان و نوجوانان تحت همودیالیز، گرفتن تاریخچه مناسب، انجام آزمون های لازم برای بررسی دقیق حساسیت به لاتکس و استفاده از دستکش ها، کاتترها و وسایلی که محتوای پروتئینی لاتکس به کار رفته در آنها با کلریناسیون، اتوکلاوینگ، استفاده ازآنزیم های پروتئولیتیک یا سورفکتانت های غیریونی مانند پلی اتیلین گلیکول (peg) کاهش یافته، توصیه می شود.