محیط کشت بهینه برای رشد درون شیشه ای گل آذین انگور
چکیده
رشد گل آذین و تولید میوه در محیط درون شیشهای میتواند ابزار ارزشمندی در اختیار پژوهشگران برای بررسی دقیق مراحل مختلف فرایندهای فیزیولوژیکی مربوط به تکوین اندامهای زایشی و مراحل حساس در این دوره قرار دهد. در این پژوهش گلآذین در حال رشد از دو رقم انگور شامل، بیدانه سفید و روبی سیدلس از شاخههای جوان و در حال رشد طبیعی بهاره جدا شدند. برای کشت درون شیشه ای گلآذینها از محیطکشت پایه ms با نصف غلظت استفاده شد. پس از کشت، رشد و نمو گل آذینها تا تشکیل میوه و سپس رسیدن حبهها ادامه داشت. آزمایش بهصورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی با فاکتور رقم در دو سطح، جیبرلین در دو سطح (صفر و 89/2 میکرومولار)، بنزیل آمینوپورین در سه سطح (صفر، غلظت های 5/2 و 4 میکرومولار) و هورمون ایندول بوتیریک اسیددر سه سطح (صفر، غلظت های 5/2 و 9 /4 میکرومولار) با سه تکرار در هر تیمار انجام شد. نوع هورمون و غلظت آن در موفقیت رشد گلآذینهای کشت شده مؤثر بود، بهطوریکه در تیمار ایندول بوتیریک اسید با غلظت 9/4 و بنزیل آمینوپورین با غلظت 4 میکرومولار و بدون حضور جیبرلین، گلآذین کشت شده رشد کرد و گلها باز شدند و نهایتاً تولید میوه کردند (محیطکشت 15 و 17). در اینجا نقش هورمون اکسین و سیتوکینین بهعنوان هورمونهای کلیدی در باز شدن و تولید میوه در انگور مشخص درحالیکه نقش جیبرلین ناچیز بود. در مقایسه بین ارقام، ریز نمونههای رقم بیدانه سفید نسبت به روبی سیدلس از لحاظ ماندگاری و طول دوره رشد، سازگاری بهتری را به شرایط درون شیشهای نشان دادند. در تیمار شاهد بدون هورمون گلهای روی گلآذین قهوهای و بعضاً شیشهای شده و از رشد باز ایستادند.