مقاله

بررسی پایایی پارامترهای منحنی فراخوانی رفلکس h عضلات سولئوس و گاستروکنمیوس خارجی در ارزیابی میزان تحریک پذیری حوضچه نورون حرکتی

رسول باقری، rasool bagheri tehran university of medical sciencesدانشگاه علوم پزشکی تهران علیرضا سرمدی، ali reza sarmadi tarbiat modares universityدانشگاه تربیت مدرس گیتی ترکمان، giti torkaman tarbiat modares universityدانشگاه تربیت مدرس

چکیده

زمینه و هدف: در سالهای اخیر استفاده از روش رسم منحنی فراخوانی رفلکس h جهت ارزیابی تحریک پذیری رفلکس تک سیناپسی آوران های گروه ia رو به افزایش بوده است. هدف از انجام این مطالعه بررسی تکرارپذیری پارامترهای منحنی فراخوانی رفلکس h عضلات گاستروسولئوس برای تشخیص تحریک پذیری حوضچه نورون حرکتی بود. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی 15 فرد سالم غیرورزشکار تحت آزمایش قرار گرفتند. 40 تحریک الکتریکی با پالس هایی به مدت 1 میلی ثانیه و 3 تحریک در هر شدت بر عصب تیبیال اعمال شد، سپس منحنی فراخوانی رفلکس h در 4 مرحله ثبت گردید. همچنین هر فرد در دو جلسه به فاصله یک هفته ارزیابی شد. یافته ها: ضریب همبستگی درون جلسه ای شدت های لازم جهت ثبت آستانه، رفلکس hmax و رفلکس h انتهایی، همچنین دامنه hmax و شیب کلی بازوی صعودی و نزولی؛ 99/0-97/0 به دست آمد. ضریب همبستگی بین جلسه ای (آزمون - بازآزمون) این متغیرها در عضله سولئوس 95/0-91/0 بود و ضریب همبستگی بین جلسه ای دامنه قله به قله hmax و شیب کلی صعودی عضله گاستروکنمیوس 65/0 و 67/0 به دست آمد. شیب سه نقطه ابتدایی و انتهایی بازوی صعودی، تکرارپذیری متفاوتی را در آزمون تکرارپذیری داخل جلسه و بین جلسات نشان داد (96/0-64/0). نتیجه گیری: آزمون تکرارپذیری، iccs داخل جلسه و بین جلسه بالایی را برای اجزای اصلی فانکشنال منحنی فراخوانی سولئوس نشان داد. همچنین پارامترهای منحنی فراخوانی همچون شدت های لازم جهت ثبت آستانه، رفلکس hmax سولئوس و گاستروکنمیوس خارجی و شیب کلی بازوی صعودی و نزولی، دامنه قله به قله رفلکس hmax در عضله سولئوس؛ تکرارپذیری بسیار بالایی داشتند.

اسناد مشابه