سیر ادبیّات زنان در ایران از ابتدای مشروطه تا پایان دهه هشتاد
چکیده
طرح شعارهای برابری خواهانه حقوق زن و مرد توسّط مشروطه طلبان، موجب بازنگری نقش زنان در عرصه های اجتماعی گردید. بازتاب این امر در دنیای ادبیّات، حضور گسترده تر زنان در این عرصه بود. گرچه از سال های پس از مشروطه تاکنون، ادبیّات زنان با سرعت یکسانی در حال حرکت و رشد نبوده است، امّا آنچه که در پایان دهه هشتاد آن را ادبیّات مستقلّ زنانه می نامیم، محصول همه تحوّلاتی است که در دهه های مختلف این سده، بر تاریخ ادبیّات داستانی زنان گذشته است. زنان داستان نویس ایرانی از دهه چهل به بعد جرأت و جسارت بیشتری برای پرداختن به موضوعات زنانه در آثارشان یافتند و اعتراض علیه هژمونی(برتری) مردانه نیز به یکی از مضامین اصلی این آثار تبدیل شد. آنچه که موجب تمایز داستان های زنانه دهه هشتاد با همه آثار پیش از آن گردیده است، شکل گیری جهان و زبانی مستقل و زنانه در این دسته از آثار است که اغلب به شکل خودآگاه و همراه با صبغه های فمینیستی است.