تحلیل زیست پذیری بافت های فرسودۀ شهری (مطالعۀ موردی: بافت فرسودۀ شهر زنجان)
چکیده
شهر زیست پذیر، طیف کاملی از فضاها و فعالیت های اجتماعی و اقتصادی جذاب و پرمعنا دارد. چنین شهری، مکانی مطلوب برای کار و زندگی بهشمار میرود. رویکردهای گوناگونی دربارۀ زیست پذیری شهری مطرح شده است، مانند رویکرد تجربی، رویکرد ادراکهای فردی و رویکرد کیفیت زندگی. این پژوهش، با رویکرد کیفیت زندگی، به مطالعۀ بافت های فرسودۀ شهری زنجان میپردازد. هدف این پژوهش، شناخت وضعیت زیست پذیری بافت فرسودۀ شهر زنجان و عوامل مؤثر بر آن است. برای دستیابی به این هدف، با بهره گیری از روش های توصیفی- تحلیلی و پیمایشی و با بهره گیری از ابزار پرسشنامه، 381 نفر از ساکنان بافت فرسوده، به روش نمونه گیری احتمالی ارزیابی شدند و اطلاعات گردآوریشده با بهکارگیری تحلیل های عاملی، رگرسیون و تحلیل مسیر در محیط نرم افزار spss از لحاظ آماری تجزیه و تحلیل شد. مطابق نتایج تحلیل عاملی، زیرشاخصهای مدیریتی (982/0= ex) سهم بیشتری در تأثیرگذاری بر میزان زیست پذیری بافت فرسودۀ شهر زنجان دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیونی زیست پذیری بافت فرسودۀ شهر زنجان نشان میدهد در میان عوامل، زیست پذیری بافت فرسودۀ شهر زنجان، بیشترین مقدار همبستگی را با شاخص اجتماعی (645/0= r2) دارد و به تحولات و توسعه مناسبات اجتماعی بسیار وابسته است؛ چنانکه تحلیل مسیر نیز نشانگر آن است که شاخص اجتماعی (622/0= β) در میان سایر عوامل، به طور مستقیم بیشترین اثر را بر زیست پذیری داشته است.