مقاله

رابطه هیپوگنادیسم با شدت بیماری انسدادی مزمن ریه

محمدعلی زحل، ma zohal سیما هاشمی پور، s hashemipour sima hashemipour, velayat clinical research development unit, velayat hospital, 22 bahman blvd., elahiyeh, qazvin, iranقزوین، الهیه، بلوار 22 بهمن، بیمارستان ولایت، واحد توسعه تحقیقات بالینی نرگس کرمعلی، n karamali سیدامیر فرزام، sa farzam رامین سامی، r sami

چکیده

زمینه: موارد پیشرفته بیماری انسدادی مزمن ریه (copd) با کاهش وزن و کاهش قدرت عضلانی همراه است. کاهش تستوسترون سرم (هیپوگنادیسم) می تواند در تحلیل عضلانی بیماران نقش داشته باشد. هدف: مطالعه به منظور تعیین رابطه هیپوگنادیسم با شدت بیماری انسدادی مزمن ریه انجام شد. مواد و روش­ها: این مطالعه مقطعی بر روی 57 بیمار سرپایی مبتلا به شدت های مختلف انسداد مزمن ریه انجام شد که بین سال های 92-1391 در درمانگاه فوق تخصصی ریه استان قزوین پرونده داشتند. این افراد در دو گروه خفیف و شدید بررسی و سطح تستوسترون تام و آزاد سرم، ﺣﺠﻢﻫﻮای ﺑﺎزدﻣﯽ در ﺛﺎﻧﯿﻪ اول ( 1 fev ( ، وضعیت مصرف سیگار و کورتیکواستروئید آن ها تعیین شد. داده ها با آزمون های آماری کای دو و تحلیل کو واریانس مقایسه شدند. یافته­ها: براساس میزان تستوسترون آزاد %7/26 افراد گروه خفیف و %2/22 افراد گروه شدید بیماری انسدادی مزمن ریه ب ه هیپوگنادیسم مبتلا بودند. میانگین تستوسترون تام و آزاد سرم در دو گروه تفاوت معنی­دار آماری نداشت (به ترتیب 5/1 ± 2/3 نانوگرم بر میلی­لیتر و 6/1 ± 9/3 پیکوگرم بر میلی­لیتر در گروه خفیف و 1/1 ± 3/3 نانوگرم بر میلی­لیتر و 7/1 ± 2/4 نانوگرم بر میلی­لیتر در گروه شدید). میانگین تستوسترون تام وآزاد در دو گروه پس از تعدیل با متغیرهای سن، نمایه توده بدنی، مصرف کورتیکواستروئید و سیگار همچنان تفاوت معنی­داری نداشت. نتیجه­گیری: با توجه به یافته ها، نسبت قابل توجهی از بیماران مبتلا به انسداد مزمن ریه به هیپوگنادیسم مبتلا هستند. به نظر می رسد در بیماران پایدار از نظر بالینی، سطح تستوسترون سرم با شدت بیماری انسداد ی مزمن ریه رابطه­ای ندارد .

اسناد مشابه