عفونت دستگاه تناسلی ناشی از تریکوموناس واژینالیس در زنان مراجعه کننده به بیمارستان زنان شهر قم

اعظم حبیبی، azam habibi islamic azad university of arak, arak, iranدانشگاه آزاد اسلامی واحد اراک محمود ناطقی رستمی، mahmoud nateghi rostami department of microbiology and immunology, faculty of medicine, qom university of medical sciences, qom, iranگروه میکروبیولوژی و ایمونولوژی، دانشکده ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی قم معصومه دورقی، masoumeh douraghi department of pathobiology, school of public health, tehran university of medical sciences, tehran, iranگروه پاتوبیولوژی، دانشکده ی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران معصومه دولتی، masoumeh dolati cellular and molecular research center, qom university of medical sciences, qom, iranمرکز تحقیقات سلولی و مولکولی، دانشگاه علوم پزشکی قم بتول حسین رشیدی، batool hossein rashidi department of obstetrics and gynecology, vali-asr reproductive health research center, tehran university of medical sciences, tehran, iranمرکز تحقیقات بهداشت باروری ولی عصر، دانشگاه علوم پزشکی تهران رقیه آهنگری، roghaye ahangari faculty of medicine, qom university of medical sciences, qom, iranگروه زنان و زایمان، دانشگاه علوم پزشکی قم

چکیده

زمینه و هدف: تریکوموناس واژینالیس از شایع ترین عفونت های مقاربتی زنان و مردان در جهان است. براساس دانسته های مؤلفان آمار مستندی از شیوع تریکومونیازیس و عوارض آن در زنان استان قم وجود ندارد. روش اجرا: در این مطالعه ی مقطعی با دو روش مشاهده ی گسترش مرطوب (wet mount) و its-pcr عفونت با ت. واژینالیس در نمونه ی تهیه شده با سواب از کانال واژینال زنان مراجعه کننده به بیمارستان زنان شهر قم مورد بررسی قرار گرفت. هم چنین، بررسی میکروسکوپی سلول ها و باکتری ها روی گسترش رنگ آمیزی شده انجام شد. یافته ها: از مجموع 300 نمونه ی تهیه شده از داوطلبان مراجعه کننده به بیمارستان زنان 7 نمونه (67/2%) با روش گسترش مرطوب و 34 نمونه (3/11%) با روش its-pcr مثبت شدند. صحت نتایج pcr با توالی یابی قطعه ی ژنی itsت. واژینالیس در محصول pcr تأیید شد. در مقایسه ی انجام شده با استفاده از مدل رگرسیون لجستیک دوتایی بین افراد مبتلا و غیرمبتلا به تریکومونیازیس و با محاسبه ی نسبت شانس (odds ratio [or]) و فاصله ی اطمینان 95%، وجود سابقه ی تولد نوزاد نارس (9/671-8/2 ci: 95% ,3/43or=)، سابقه ی سقط جنین (2/544-8/15 ci: 95% ,8/91or=)، پارگی زودهنگام کیسه ی آب (9/222-1/2 ci: 95% ,8/21or=)، احتمال مشاهده ی سلول های اپیتلیال (3/197-9/6 ci: 95% ,9/36or=) و گلبول سفید (2/665-8/2 ci: 95% ,3/43or=) در گسترش رنگ آمیزی شده، در مبتلایان بیش از غیرمبتلایان به تریکومونیازیس بود. نتیجه گیری: در مقایسه با گسترش مرطوب، آزمایش its-pcrروشی حساس و قابل اطمینان در ردیابی عفونت ت. واژینالیس در زنان است. فراوانی قابل توجه تریکومونیازیس بر اهمیت برنامه ی غربالگری در زنان استان قم تأکید می نماید. با مراجعه ی به موقع و تشخیص صحیح تریکومونیازیس به ویژه در زنان میانسال می توان از عوارض احتمالی آن بر بارداری پیشگیری کرد.