اثر رضایت شغلی بر ترک شغل از طریق رفتارهای کاری هنجارشکنانه فردی و سازمانی پرستاران
چکیده
زمینه: رضایت شغلی کارکنان در هر سازمان با افزایش کارایی و ارتقای بهرهوری آن سازمان همراه است. در این میان بروز رفتارهای مختلف هنجارشکنانه به سبب نارضایتی شغلی، میتواند زمینهساز یا تشدیدکننده آثار سوء کاهش رضایت شغلی همچون ترک شغل باشد. هدف: مطالعه به منظور شناسایی و تعیین ارتباط بین رضایت شغلی و ترک شغل از طریق رفتارهای کاری هنجارشکنانه در پرستاران انجام شد. مواد و روشها: این مطالعه تحلیلی در سال 1389 بر روی 292 نفر از پرستاران بیمارستانهای دولتی استان یزد انجام شد که با استفاده از نمونهگیری تصادفی ساده و جدول مورگان انتخاب شدند. اطلاعات به وسیله پرسشنامه جمعآوری و دادهها با آزمون آماری رگرسیون چند متغیره تحلیل شدند. یافتهها: رضایت شغلی پرستاران هم به صورت مستقیم و هم غیرمستقیم از طریق کاهش تمایل به رفتارهای هنجارشکنانه بین فردی و سازمانی به کاهش ترک شغل منجر شد. پرستاران مرد، متأهل و کم سابقه، بیشتر از سایر پرستاران به هنجارشکنی سازمانی و ترک شغل تمایل داشتند، در حالی که هیچ یک از پرستاران، به هنجارشکنی بینفردی تمایلی نداشتند. نتیجهگیری: با توجه به یافتهها، به نظر میرسد اصلیترین عامل ترک شغل در میان پرستاران، کاهش رضایت شغلی است و از آنجا که بین رضایت شغلی و رفتار هنجارشکنانه رابطه منفی وجود دارد، رفتار هنجارشکنانه با افزایش رضایت شغلی کاهش مییابد.