مقاله

مقایسه تأثیر چهار هفته تمرین مقاومتی و هوازی بر فاکتورهای انعقادی و فیبرینولتیکی در مردان سالمند غیرفعال

حسن حسن عموزاد مهدیرجی، 1hassan amouzad mahdirajei masters of exercise physiology, islamic azad university, sari branch, sari, iranکارشناس ارشد تربیت بدنی، فیزیولوژی پزشکی ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساری، ساری، ایران مجتبی مجتبی میرسعیدی، mojtaba mirsaiedii masters of exercise physiology, islamic azad university, sari branch, sari, iranکارشناس ارشد تربیت بدنی، فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساری، ساری، ایران ساجده ساجده فدائی ریحان آبادی، sajedeh fadaei reihan abadei - masters of exercise physiology, islamic azad university, sari branch, sari, iranکارشناس ارشد تربیت بدنی، فیزیولوژی پزشکی ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساری، ساری، ایران

چکیده

مقدمه تغییرات و عدم تعادل در سیستم هموستاز یکی از علل اصلی حملات قلبی است. اطلاعات متناقضی درباره تأثیر انواع تمرین ورزشی بر این عوامل وجود دارد. از این­رو هدف پژوهش حاضر مقایسه تأثیر 4 هفته تمرین مقاومتی و هوازی بر فاکتورهای انعقادی و فیبرینولتیکی در مردان سالمند غیر فعال می­باشد. روش­ کار این مطالعه توصیفی به صورت نیمه تجربی و با طرح پیش­آزمون و پس­آزمون است که از خرداد ماه 1390 تا تیرماه 1390 در شهر ساری انجام شد. 30 نفر از افراد سالمند (سن 66/2±73/63 سال) به طور تصادفی به 3 گروه تقسیم شدند: گروه هوازی (تعداد=10 نفر)، مقاومتی (تعداد=10 نفر) و کنترل (تعداد=10 نفر). گروه هوازی و مقاومتی به ترتیب در یک برنامه تمرین هوازی و مقاومتی (3 روز در هفته، برای 4 هفته) شرکت کردند. وزن بدن، شاخص توده بدن و سطوح عوامل انعقادی فیبرینوژن، pt، ptt وتعداد پلاکت­ها و همچنین عامل فیبرینولیتیکd-dimer اندازه­گیری گردید. محاسبه و تجزیه و تحلیل اطلاعات با نرم افزار spss و آزمون های تی، کولموگروف، اسمیرنوف، آنوا و lsd انجام شد. نتایج 4 هفته تمرین هوازی در افراد سالمند به­طور معناداری سطوح عوامل انعقادی فیبرینوژن، pt، ptt وتعداد پلاکت­ها را کاهش داد، از طرفی موجب افزایش عامل فیبرینولیتیک d-dimer شد. همچنین متعاقب 4 هفته تمرین مقاومتی نیز عوامل انعقادی فیبرینوژن، pt، ptt و تعداد پلاکت­ها کاهش یافت ولیکن عامل فیبرینولیتیکd-dimer افزایش نشان داد. همچنین تأثیر تمرین مقاومتی بر عوامل انعقادی pt، ptt ، تعداد پلاکت­ها و عامل فیبرینولیتیک d-dimer بیشتر از تمرین هوازی بود، اما تأثیر تمرین هوازی بر فاکتور انعقادی فیبرینوژن بیشتر از تمرین مقاومتی بود. نتیجه­گیری پژوهش حاضر حاکی از آن است که پرداختن به فعالیت­های هوازی و مقاومتی برای مقابله با عوارض تهدید­کننده سیستم هموستاز و فرآیند پیری بسیار مفید باشد.

اسناد مشابه