اثربخشی درمانگری شناختی رفتاری در به کارگیری راهبردهای مقابله ای و کاهش درد زنان مبتلا به کمردرد مزمن
چکیده
پژوهش حاضر به منظور بررسی اثربخشی درمانگری شناختیرفتاری بر تغییر بهکارگیری راهبردهای مقابلهای و کاهش درد زنان مبتلا به کمردرد مزمن انجام شده است. روشکار: این پژوهش از نوع مطالعههای نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه شاهد است. از میان تمام زنان مبتلا به کمردرد مزمن مراجعه کننده به بیمارستان امام خمینی و یک مطب خصوصی در شهر تهران در سال 1389، 30 زن به طور تصادفی انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه مساوی آزمون و شاهد جایگزین شدند. گروه آزمون طی 12 هفته جلسات 90 دقیقهای درمان شناختیرفتاری تورک و فری را تجربه کردند. در حالی که گروه شاهد فقط پیگیری شدند. از پرسشنامههای سبکهای مقابلهای لازاروس و فولکمن و ناتوانی کمردرد کبک در دو مرحلهی پیشآزمون و پسآزمون استفاده شد. دادهها با شاخصهای توصیفی و آزمون تحلیل واریانس یک سویه با استفاده از نسخهی شانزدهم نرمافزار spss تحلیل شدند. یافته ها: نمرههای آزمودنیهای گروه آزمون در هر یک از زیرمقیاسهای مقابلههای ناکارآمد وکمردرد کاهش معنیداری نسبت به گروه شاهد داشت (05/0p<). همچنین، نمرههای مقابلههای کارآمد آزمودنیهای گروه آزمون به طور معنیداری نسبت به گروه شاهد افزایش یافته بود (05/0p<). نتیجه گیری: درمانگری شناختیرفتاری از طریق تاثیرگذاری روی مولفههای زیستیروانیاجتماعی درد مزمن و تغییر دادن شناختهای ناسازگار باعث کاهش کمردرد و بهکارگیری سبکهای مقابلهای ناکارآمد و افزایش سبکهای مقابلهای کارآمد میشود.