اثر میزان و نوع ماده به کار رفته برای بستن حفره دسترسی پیچ اباتمنت بر میزان گیرروکش های متکی بر ایمپلنت سمان شونده
چکیده
سابقه و هدف: فاکتورهای موثر بر گیر پروتزهای ثابت متکی بر دندان به خوبی شناخته شده است. در مقابل، اطلاعات کمی پیرامون فاکتورهای موثر بر گیر پروتزهای متکی بر ایمپلنت موجود است. هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثر نوع و میزان ماده پرکننده حفره دسترسی پیچ اباتمنت بر میزان گیر روکش های متکی بر ایمپلنت سمان شونده بود. مواد و روشها: در این مطالعه، یک اباتمنت زاویه دار 15 درجه به آنالوگ ایمپلنت (noble biocare)متصل شد. و تعداد 10 عدد روکش، بر روی آن ساخته شد و از 3 نوع ماده پرکننده سیلیکون، کامپوزیت وگوتاپرکا جهت بستن حفره دسترسی اباتمنت استفاده گردید. پرکردن حفره دسترسی به دو فرم کامل و ناقص انجام و روکش ها با سمان موقت tempbond چسبانده شدند .نیروی کششی لازم برای جداکردن روکش با استفاده از universal testing machine اندازه گیری شد. داد ه ها با استفاده از آزمون آماری anovaارزیابی شدند. یافته ها: میزان گیر روکش در صورت پرکردن ناقص حفره دسترسی، بیشتر از پر کردن کامل حفره بود. همچنین در صورت استفاده از ماده پرکننده کامپوزیت، گیر روکش بیشتر از گوتاپرکا و آن هم بیشتر از سیلیکون بود. نتیجه گیری: گیر روکش های متکی بر ایمپلت سمان شونده، توسط نوع و میزان ماده پرکننده حفره دسترسی تحت تاثیر قرار می گیرد.