بررسی فراوانی ضایعات تحریکی محیطی بافت همبند نرم در بیماران مراجعه کننده به بخش پاتولوژی دانشکده دندانپزشکی شهید بهشتی از سال ۱۳۶۰ تا ۱۳۸۵
چکیده
سابقه و هدف: ضایعات تحریکی محیطی بافت همبند نرم، در مخاط دهان نسبتا شایع بوده، با وجود خوش خیم بودن، می توانند برای بیمار مشکلاتی را ایجاد نمایند. از آنجا که دندانپزشک عمومی با چنین ضایعاتی برخورد دارد، در صورت عدم اطلاع از میزان شیوع و علایم بالینی آنها که گاهی با سایر ضایعات قابل اشتباه هستند، در تشخیص و طرح درمان دچار مشکل شده، که منجر به اتلاف وقت، هزینه بیمار و دندانپزشک می گردد، این مطالعه با هدف بررسی میزان شیوع ضایعات تحریکی محیطی بافت همبند نرم در بیماران مراجعه کننده به بخش پاتولوژی دانشکده دندانپزشکی شهید بهشتی طی سالهای 1360 تا 1385 صورت پذیرفت.مواد و روشها: این تحقیق از نوع توصیفی مقطعی گذشته نگر بوده، تکنیک آن، مطالعه پرونده های بیمارانی بود که از سال های 1360 تا 1385 به این مرکز درمانی مراجعه کرده، پرونده های آنها به طور کامل تکمیل شده بود. فرم اطلاعاتی بر اساس متغیرهای سن بیمار، جنس بیمار و محل ضایعه طراحی شده و داده ها در فرم اطلاعاتی ثبت گردیدند. همچنین پرونده های ناقص از این بررسی حذف شدند. برنامه آماری این بررسی نرم افزار spss ver 11.0 می باشد.یافته ها: از میان 4529 بیمار مورد بررسی، در 19.87% (900 مورد) ضایعه تحریکی محیطی بافت همبند نرم وجود داشت که از این تعداد 29.7% فیبرومای تحریکی، 21.9% جایانت سل گرانولومای محیطی، 19.5% پیوژنیک گرانولوما، 19.3% اپولیس فیشوراتوم، 8% فیبرومای اسیفیه محیطی، 0.5% جایانت سل فیبروم، 0.4% اورال فوکال موسینوزیس و 0.4% هایپرپلازی پاپیلاری کام بودند. 157 مورد (18.1%) در سنین 59-50 سالگی و 140 مورد (16.3%) در سنین 29-20 سالگی بودند. 61.9% ضایعات در زنان و 38.1% در مردان دیده شد. شایع ترین محل برای ضایعات در لثه 54.3% بود. کمترین شیوع مربوط به کف دهان با 0.1% بود.نتیجه گیری: 19.9% ضایعه تحریکی محیطی بافت همبند نرم وجود داشت. شایع ترین این ضایعات، فیبرومای تحریکی بود.