بررسی فراوانی ضایعه لیکن پلان دهانی در دو دهه گذشته در بیماران مراجعه کننده به بخش آسیب شناسی دانشکده دندان پزشکی اصفهان (۸۷-۱۳۶۷)
چکیده
مقدمه: لیکن پلان بیماری مزمن پوستی- مخاطی نسبتا شایع همراه با احتمال بدخیمی است. لیکن پلان دهانی در سال های اخیر افزایش شیوع نشان داده، احتمال تغییراتی در الگوی اپیدمیولوژیک این ضایعه دهانی وجود دارد. پژوهش های مختلفی درباره تغییرات اپیدمیولوژیک لیکن پلان دهانی در نقاط مختلف دنیا انجام شده است. هدف پژوهش حاضر، تعیین تغییرات اپیدمیولوژیک ضایعه لیکن پلان دهانی در بیماران مراجعه کننده به بخش آسیب شناسی دهان دانشکده دندان پزشکی اصفهان طی سال های 87-1367 بوده است. مواد و روش ها: در این پژوهش توصیفی، کلیه پرونده های بخش آسیب شناسی دهان، فک و صورت دانشکده دندان پزشکی اصفهان طی سال های 87-1367 مورد بررسی قرار گرفت. جنس و سن بیمار، نوع و محل ضایعه و سال مراجعه ثبت شد. داده ها با استفاده از نرم افزار آماری 5/11spss و آزمون آماری anova یک طرفه تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: از 6509 بیمار مراجعه کننده به بخش آسیب شناسی دهان، فک و صورت، 238 نفر (65/3 درصد) مبتلا به ضایعه لیکن پلان یافت شدند که 154 نفر (7/64 درصد) آنها زن بودند. میانگین سنی بیماران 7/12±8/44 بود. شایع ترین محل ضایعه، مخاط گونه با فراوانی 1/68 درصد بود. نتیجه گیری: در طی این دوره بررسی، تعداد مبتلایان به ضایعه لیکن پلان افزایش شیوع داشت و میانگین سنی بیماران مبتلا به لیکن پلان دهانی کاهش داشت. افزایش شیوع این بیماری در سال های اخیر ممکن است ناشی از افزایش جمعیت، افزایش مراجعه یا امکان مراجعه به دندان پزشکان و متخصصان بیماری های دهان و دندان جهت تشخیص بهتر باشد. بنابراین انجام برنامه های منظم جهت پیگیری، تشخیص و درمان گروه های پر خطر توصیه می شود.