بررسی پوسیدگی دندان ها(dmf) در بیماران بتا تالاسمی ماژور
چکیده
چکیده مقدمه: بیماران بتا تالاسمی ماژور به صورت منظم خون دریافت می کنند و ممکن است برحسب شدت بیماری، نحوه و عوارض درمان به بیماری های قلبی،کبدی یا دیابت مبتلا شوند. پس این بیماران باید مورد مراقبت و معاینه های منظم پزشکی قرار گیرند. ارتباط پوسیدگی دندان با برخی بیماری ها مشخص شده است اما متأسفانه مشکلات دهان و دندان در این بیماران کمتر مورد توجه قرار گرفته است و اطلاعات موجود در مورد فراوانی پوسیدگی دندانی در این بیماران کم بوده و محققان نظرهای مختلفی بیان کرده اند. هدف: این مطالعه به بررسی فراوانی پوسیدگی دندانی dmf) ) در بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور و مقایسه آن با گروه کنترل(افراد سالم) می پردازد. مواد و روش ها: مطالعه از نوع مقطعی با انتخاب گروه کنترل بوده است.60 بیمار در درمانگاه انجمن تالاسمی ایران و 60 فرد سالم (مراجعان دانشکده و همراهان سالم بیماران) از نظرشاخصdmf(decay missing filling) مورد بررسی قرار گرفتند. دو گروه از نظر سن، جنس، وضعیت اقتصادی- اجتماعی و بهداشت دهان، مصرف مواد پوسیدگی زا و تکرر مصرف آن ها همسان سازی(match) شدند. نتایج: متوسط dmf در گروه بیمار 3/7 با انحراف معیار 80/3 و در گروه کنترل 26/7 با انحراف معیار 73/3 بود. بین dmf گروه بیمار و کنترل تفاوت معنی داری بدست نیامد. متوسط d و fبه ترتیب در گروه بیمار 55/5 و33/1و در گروه کنترل 63/3 و 48/3بود. از نظر آماری بین d و f گروه بیمار و کنترل تفاوت معنی دار بود به این صورت که تعداد دندان های پوسیده در گروه بیمار بیش از کنترل و برعکس تعداد دندان های پر شده در گروه کنترل بیشتر از گروه بیمار بود. از نظر آماری بین dmf دختران و پسران گروه بیمار و کنترل اختلاف معنی دار دیده نشد. نتیجه گیری: بین dmf گروه بیمار و شاهد، تفاوت معنی دار نبود. به نظر می رسد که ارتباطی بین بتا تالاسمی ماژور و پوسیدگی دندان وجود نداشته باشد. با پیشرفت روش های درمانی و تشخیص زودرس تالاسمی، طول عمر این بیماران رو به افزایش است. تعداد دندان های پوسیده بیشتر در بیماران نسبت به گروه کنترل، لزوم معاینه دندان ها و پر کردن این دندان های پوسیده را می رساند.