مقایسه روشهای مقابله ای در افراد اقدام کننده به خودکشی با افرادی که سابقه اقدام به خودکشی نداشته اند در مددجویان مراجعه کننده به بیمارستان شهید فقیهی شیراز در سال ۱۳۸۶
چکیده
مقدمه: توجه به راههای پیشگیری از خودکشی برای گروههای در معرض خطر از اهمیت ویژه ای برخوردار است. مراقبت صحیح از مددجویانی که اقدام به خودکشی کرده اند یک چالش عمده برای تمام متخصصین بهداشتی محسوب می گردد. روشهای مقابله ای با کاهش شدت منابع تنش، احتمال وقوع خودکشی را کاهش می دهند. هدف این مطالعه شناخت تفاوت های موجود در انواع روشهای مقابله ای در افرادی که اقدام به خودکشی کرده اند در مقایسه با افرادی که سابقه اقدام به خودکشی نداشته اند، می باشد. روش کار: این مطالعه یک پژوهش مورد-شاهدی است. جامعه پژوهش شامل تمامی افراد مراجعه کننده به بیمارستان شهید فقیهی در زمان انجام مطالعه می باشد. برای نمونه گیری ابتدا تعداد 50 نفر از افراد اقدام کننده به خودکشی به روش نمونه گیری آسان مشخص شدند و سپس برای هر یک از این افراد یک شاهد که از نظر اطلاعات دموگرافیک مشابه بود، انتخاب شد و سپس دو گروه با کمک نرم افزار spss و با استفاده از آزمون t از نظر روشهای مقابله ای مقایسه شدند. نتایج: نتایج پژوهش نشان داد که بین گروه مورد و گروه شاهد از نظر استفاده از روشهای مقابله ای متمرکز بر مساله (001/0>p) و روشهای مقابله ای متمرکز بر عاطفه (001/0>p) اختلاف معنی دار آماری وجود دارد. از سوی دیگر، گروه شاهد بطور معنی داری بیشتر از گروه مورد از روشهای مقابله ای متمرکز بر عاطفه و روشهای مقابله ای متمرکز بر مساله استفاده می کنند (05/0>p). همچنین نتایج این پژوهش نشان داد که از لحاظ استفاده از جنبه های مقابله ای ناموثر بین گروه مورد و شاهد اختلاف معنی دار آماری وجود دارد (001/0>p) و گروه مورد از روشهای مقابله ای ناموثر بیشتر استفاده می کند. نتیجه گیری: با توجه به یافته های حاصل از این پژوهش، گروه شاهد نسبت به گروه مورد از روشهای مقابله ای متنوع تری استفاده می کنند، لذا تمرکز مراقبین بهداشتی بایستی بر آموزش انواع روشهای مقابله ای متمرکز بر مساله و متمرکز بر عاطفه کارآمد باشد و در عین حال بایستی به مددجویان کمک نمایند تا روشهای مقابله ناموثر را با روشهای مقابله ای موثرتر جایگزین نمایند.